จิ่วเย่วมองไปที่ยาด้วยท่าทางที่ชับช้อน “เจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการเวลาในการจัดการกับเจ้า ทำไมเจ้าไม่เอาชนะข้าโดยเร็วที่สุด? หากเจ้าเร็วพอเจ้าอาจจะสามารถหลีกเลี่ยงปัญหามากมายได้”
“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด นอกจากนี้ฉันไม่กลัวปัญหา” ยากล่าว
“ไม่เสียใจ?” จิ่วเย่วถามยา
“ชีวิตไม่ใช่ความเสียใจ แต่คือการทำในสิ่งที่อยากทำ” ยาตอบ
จิ่วเย่วมองไปที่ยาและถอนหายใจ “ถ้าข้าพบเจ้าก่อนหน้านี้ เราอาจจะเป็นเพื่อนกัน”
“เราจะไม่เป็นเพื่อนกัน ฉันเลิกคบเพื่อนไปนานแล้ว” ยากล่าว
“ทำไม?” จิ่วเย่วถามยาด้วยความงุนงง
“เพราะฉันมีเพียงชีวิตเดียว ฉันไม่สามารถมอบให้พวกเขาได้ทั้งหมดเมื่อมีเพื่อนมากเกินไป” ยาตอบ
จิ่วเย่วไม่ได้พูดอะไรเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขามองไปที่ยาอย่างเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง จิ่วเยว่กล่าว “หากเจ้าโจมตีตอนนี้ เจ้ายังมีโอกาสเอาชนะข้าได้ภายในสิบห้านาที”
ยาไม่มีเจตนาจะลงมือ เขายังคงนั่งอยู่ที่นั่นโดยหลับตา จิ่วเหย่วมองมาที่เขาและถาม “เจ้าคิดว่าข้าโกหกเจ้สเหรอ?”
“ไม่ ฉันเชื่อว่าคุณกำลังพูดความจริง” ยากล่าวด้วยความมั่นใจ
“แล้วทำไมไม่สู้ล่ะ” จิ่วเยว่ถามด้วยความสงสัย
“เพราะฉันไม่อยากเป็นเพื่อน ฉันจะไม่เอาของที่เป็นของคุณไป” ยากล่าว
