ก่อนที่จักรพรรดิรัตติกาลจะสามารถเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ขอบคุณ’ ของจงมือหยา เขาเห็นว่าบาดแผลบนร่างกายของจงมือหยาไม่มีเลือดออกอีกต่อไป แต่มีแสงออกมา
แสงได้กัดกร่อนร่างกายของเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเนื้อและเลือดของเขาให้เป็นแสง
“ร่างความกลัว…” จักรพรรดิรัตติกาลมองไปที่จงมือหยาด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าจงมือหยากำลังใช้ร่างความกลัวของเขา
“ฆ่ามันมะ” เสียงเข้ามาในหัวของจักรพรรดิรัตติกาล
จักรพรรดิรัตติกาลมองไปที่ร่างความกลัวของจงมือหยาและรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญสำหรับการพัฒนาของเขา นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะฆ่าเขา เมื่อเขาสร้างร่างความกลัวได้สำเร็จ มันจะไม่ง่ายนักที่จะฆ่าเขา
ทว่า จักนพรรดิรัตติกาลยืนอยู่ที่นั่นและเฝ้าดูโดยไม่มีความคิดที่จะโจมตี
“ข้าบอกว่าฆ่ามัน ไม่ได้ยินข้างั้นเหรอ?” เสียงนั้นเข้ามาในหัวของจักรพรรดิรัตติกาลอีกครั้ง
จักรพรรดิรัตติกาลยังคงนิ่งราวกับว่าเขาไม่ได้ยินอะไร
“เจ้ารู้ถึงผลของการละเมิดสัญญาของข้าหรือไม่” เสียงนั้นดูค่อนข้างโกรธ
“ข้าจักรพรรดิรัตติกาลไม่เคยสนใจผลที่ตามมา” จักรพรรดิรัตติกาลกล่าวอย่างเฉยเมย
