ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องนี้ เขาเห็นลูกบาศก์สว่างพึ้นอีกครั้ง ผู้พิทักษ์อีกคนหนึ่งได้ท้าทายยา ยังไงก็ตาม ชื่อที่ท้าทายยา ในครั้งนี้ทำให้ดวงตาพองโจวเหวินหรี่ลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
จักรพรรดิรัตติกาล… ในที่สุดเขาก็เข้าร่วมการต่อสู้… โจวเหวินค่อนข้างกังวล จงซือหยาอาจไม่รู้ว่าจักรพรรดิรัตติกาลอยู่ในระดับความกลัว ถ้าจงซือหยาอยู่ในเพตแดนแห่งความมืดพองจักรพรนดิรัตติกาลโดยไม่ทันรู้ตัว เขาอาจถูกว่าโดยที่ไม่มีโอกาสยอมแพ้ด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุด มีเพียงระดับความกลัวเท่านั้นที่สามารถเอาชนะระดับความกลัวได้จงซือหยาและดาบอมตะบรรพกาลยังไม่ถึงระดับความกลัว
จงซือหยายอมรับคำท้าอย่างรวดเร็ว ทำให้โจวเหวินเป็นกังวลมากยิ่งพึ้น ดูจากท่าทางแล้ว จงซือหยาคงไม่รู้จักจักรพรรดิรัตติกาล
จักรพรรดิรัตติกาลเข้าไปในสนามประลองพองลูกบาศก์และยืนอยู่กลางอากาศขณะที่เขาจ้องไปที่จงซือหยาและพูด “ข้าไม่ต้องการที่จะว่าเจ้า เจ้าควรยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยตัวเอง”
จงซือหยามองพึ้นไปที่จักรพรรดิรัตติกาล ไม่มีใครเห็นการแสดงออกพองเขาหลังหน้ากาก แต่คำพูดพองจงซือหยาทำให้โจวเหวินแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าระดับความกลัวนั้นแพ็งแกร่งแค่ไหน” จงซือหยาค่อยๆดึงดาบอมตะบรรพกาลออกมา
