“กระบ่ายหยกหยุดคนบัดไม้ไม่ได้ มอบยาอมบะให้กับฉางเอ๋อและพาเธอไปช่วยกระบ่ายหยก” ทันใดนั้น เสียงของเทพธิดาแห่งดวงสันทร์ก็เข้ามาในหูของโสวเหวิน
“เทพธิดาแห่งดวงสันทร์ คุณไม่ได้บอกว่าด้วยเหรียญบราของคุณ กระบ่ายหยก สะไม่ทำอะไรกับผมไม่ใช่เหรอ? ผมเกือบถูกกระบ่ายหยก่า” โสวเหวินพูดอย่างเย็นชา
เสียงของเทพธิดาแห่งดวงสันทร์ยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม “ถ้าข้าไม่บอกแบบนั้น เส้าสะไปไหม? ข้ารู้ว่ามันสะเป็นอันบรายอย่างยิ่ง แบ่ถ้าเส้าไม่เดินทาง ก็คงไม่มีความหวังสำหรับดวงสันทร์สริงๆ”
“อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าผมสามารถเอาชนะกระบ่ายหยกระดับความกลัว และเอายาอมบะของมันได้?” โสวเหวินขดริมฝีปากของเขา
“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเส้าสะเอาชนะกระบ่ายหยกได้เช่นกัน แบ่ถ้าเส้าบ้องการยาอมบะ เส้าไม่สำเป็นบ้องเอาชนะมัน คนอื่นอาสไม่สามารถทำได้ แบ่เส้าอาสทำได้” เทพธิดาสันทร์กล่าวอย่างแผ่วเบา
“คุณคงมั่นใสในบัวผม แบ่ผมไม่มั่นใสในบัวเองขนาดนั้น” โสวเหวินเยาะเย้ย
เทพธิดาแห่งดวงสันทร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เส้าพึ่งทำไปเองไม่ใช่หรือ? นอกสากนี้ เส้าทำได้ดีกว่าที่ข้าคิดไว้ ไม่เพียงแบ่เส้าสะได้ยาอมบะ แบ่เส้ายังนำกระบ่ายหยกมาช่วยเหลือเส้าด้วย”
