ึงอะไร
เชิร หยูฉีและคนอื่น ๆ กําลังคุกเข่าอยู่หน้ากระท่อมไม้ พวกเขาได้รับคําสั่งอย่างแน่นอน ทําให้ไม่กล้าที่จะยืนขึ้น ถ้าเขาถามพวก เขา พวกเขาคงไม่กล้านิ่งเงียบ
โจวเหวินเก็บผ้าคลุมล่องหนแล้วเดินไปหาเงินหยู และหวังซิวหยวนซึ่งคุกเข่าอยู่หน้าประตู
เงินหยู และหวังชิวหยวน ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขารู้ได้ทันทีว่านั่นคือ
โจวเหวิน
“โจวเหวิน คุณมาถูกเวลาแล้ว เราติดอยู่ที่นี่และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ช่วยเราเร็ว” หวังซิวหยวน อ้อนวอน
ถ้าโจวเหวินไม่ได้ยินการสนทนาของพวกเขา เขาคงจะกลัวและไม่กล้าที่จะไปหา
“ตกลง ฉันจะปกป้องคุณเดี๋ยวนี้” โจวเหวินขูดริมฝีปากของเขาและเดินไปที่ด้านข้างของหวังซิวหยวนเอื้อมมือไปถึงเขา
“อย่า… อย่าแตะต้องฉัน…” ร่างกายของหวีงชิวหยวนสั่นขณะที่เขาตะโกนอย่างเร่งรีบ
“ผู้อํานวยการเงิน เกิดอะไรขึ้น? อย่างน้อย คุณควรจะอธิบายหน่อยใช่ไหม” โจวเหวินหมอบลงและกดนิ้วลงบนแขนของเงินห ยูนี ขณะที่เขาพูดอย่างใจเย็น
เงินหยูจีนอนอยู่ที่นั่นไม่กล้าขยับ หวังซิวหยุนกล่าว “เดิมทีเราต้องการช่วยเว่ยน้อยแต่เราไม่สามารถมองเห็นเส้นทางได้ชัดเจน ในหมอกที่หนาวเย็น เราบังเอิญเจอที่นี่และถูกคําสาป หากเราขยับ เราจะระเบิด…”
“เรื่องแต่งห่วยมาก ผู้อําานวยการเงิน ทําไมคุณไม่ลองแต่งด้วยตัวเองดูล่ะ?” โจวเหวินกล่าวอย่างเฉยเมย
ในที่สุดเงินหยูฉีก็พูด ” ก่อนที่เราจะมาที่
