ชื่อของปีศาจสังหารแพร่กระจายไปทั่วโลก หลายคนกำลังศึกษาความสามารถของปีศาจสังหาร แต่เนื่องจากมีข้อมูลน้อยเกินไป พวกเขาจึงไม่รู้อะไรเลย
เมื่อไม่มีผู้พิทักษ์ส่งคำท้า ในที่สุดโจวเหวินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ปีศาจสังหารไม่มีความสุขสักนิด มันนั่งข้างๆ อย่างท้อแท้และดึงกิ่งไม้ออกมาวาดบนพื้น ขณะที่มันวาด มันก็พึมพำเบาๆ “ทำไมไม่มีใครท้าทายข้าเลย… ทำไมไม่มีใครท้าทายข้าเลย…”
โจวเหวินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินมัน เป็นเรื่องปกติที่ ธิดาปีศาจจะปล่อยมันออกมาเพื่อพักหายใจเพราะมันเอาแต่ถูกขังในดาบ
กันหวังว่าจะไม่มีใครท้าทายกันในอีก20ชั่วโมงที่เหลือ โจวเหวินสวดอ้อนวอนในใจ
สาวหมิะแอบดูการต่อสู้และตกตะลึงอย่างมาก ก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าปีศาจสังหารเป็นเพียงของตกแต่งและความสามารถของมันคงไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ไม่อย่างนั้นมันจะเต็มใจเป็นผู้พิทักษ์สัตว์อสูรได้ยังไง? แต่จากท่าทางของมัน จริงๆปีศาจสังหารนั้นอยู่ระดับความกลัว สิ่งนี้ทำให้เธอตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น
แม้แต่ผู้พิทักษ์ของสัตว์อสูรก็อยู่ในระดับความกลัลว? สาหิมะไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนและไม่รู้ว่าโจวเหวินทำได้ไง
