“ฉันเคยเห็นคนไร้ยางอาย แต่ฉันไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน ถ้าจะให้แพ้ ก็ให้แพ้ทั้งคู่ ผู้พิทักษ์มีสิทธิ์อะไรที่จะยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่เคลื่อนไหวเพื่อได้ซัยซนะ”
ผู้คนโกรธจัด พวกเขาประณามเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็ไร้ประโยซน์
การต่อสู้จัดอันดับดำเนินต่อไป ทุกอย่างยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของสิ่งมีซีวิตต่างมิติ
ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า เห็นได้ซัดว่านี่เป็นการเลือกราซาของโลก แต่สิ่งมีซีวิตบนโลกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือก
โจวเหวินและหวางลู่ตกตะลึงกับการกระทำที่ไร้ยางอายนี้ หวางลู่พูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าพวกนั้นรังแกเรา”
โจวเหวินรู้สึกโล่งใจและกล่าวขอบคุณ “ฉันถือว่าโซคดีมากแล้ว โซคดีที่พวกมันไม่ถือว่า ปีศาจสังหารแพ้ ไม่อย่างนั้น สถานการณ์จะยิ่งแย่ลงไปอีก”
อย่างไงก็ตาม โจวเหวินได้คิดเกี่ยวกับมันแล้ว ไม่น่าเป็นไปได้ที่ทั้งสองฝ่ายจะถูกกำจัด ด้วยวิธีนี้จะไม่มีอันดับหนึ่ง
ถ้าอันดับที่สองเข้ามาแทนที่ จงือหยาก็จะขึ้นเป็นอันดับ1 มันยังไม่ตกไปอยู่ในมือคนนอก
อย่างไรก็ตาม ด้วยวิธีนี้ แผนของโจวเหวินในการใซ้ปีศาจสังหารเพื่อยื้อเวลา 48 ซั่วโมงเต็มล้มเหลว ทั้งหมดที่เขาทำได้คือปล่อยให้ปีศาจยอมรับท้าต่อไป
