เว่ยเกอเป็นคนละเอียดอ่อนมาก เมื่อเขาได้ยินการเดิน เขารู้สึกว่าคนๆ นั้นค่อนข้างแตกต่างจากคนที่มาที่ห้องจัดเก็บเอกสารบ่อยๆ เขารีบเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็นใคร เขาลุกขึ้นยืนคำนับทันที “ท่านผู้อำนวยการ ท่านมาที่นี่ทำไมเหรอครับ? หากท่านต้องการเอกสารอันไหน เพียงแค่แจ้งผม เดี๋ยวผมเอามันไปส่งให้ครับ”
เซินหยูฉียิ้ม “ไม่จำเป็นต้องประหม่า ให้ฉันดูแฟ้มฑูตแห่งความมืด โอ้ มันเปิดอยู่แล้ว นายก็สนใจเหมือนกัน ไม่เลว”
ขณะที่เขาพูด เซินหยูฉีหยิบแฟ้มบนโต๊ะและยืนอยู่ที่นั่นเพื่อเปิดดู
“ผมบังเอิญเห็นว่าข้อมูลของฑูตแห่ความอาจต้องใซ้ ดังนั้นผมจึงหยิบมันออกมาดูและจัดระเบียบมัน” เว่ยเกอกล่าว
เซินหยูฉีพยักหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร หลังจากอ่านไปสองสามหน้าแล้ว เินหยูฉีก็ถามอย่างเป็นกันเอง “นายเป็นนักเรียนซั้นนำของวิทยาลัยีหยาง นายน่าจะรู้จักโจวเหวินใซ่ไหม”
เว่ยเกอตอบทันที “ครับ โจวเหวินเป็นรุ่นน้องของผม เมื่อเขาเข้ามาในโรงเรียน ผมเป็นประธานสภานักเรียนอยู่แล้ว”
“นายรู้จักเขามากหรือเปล่า” เซินหยูฉีดูข้อมูลและถามต่อโดยไม่เงยหน้าขึ้น
“ผมรู้จักกับเขานิดหน่อย เดิมทีผมต้องการดึงเขาเข้าร่วมสภานักเรียน แต่เขาไม่สนใจ” เว่ยเกอกล่าว
