“ห้ามขึ้นเรือ เรืออะไร” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย แต่เขามีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ
“ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดถึงเรืออะไร ข้อความที่เขาส่งมามีเพียงประโยคเดียว แต่นอกเหนือจากประโยคนี้ เขายังส่งกระดาษ ไดอารี่และภาพวาดด้วยมือให้ฉันด้วย พวกมันน่าจะมีความสัมพันธ์บางอย่าง” ฟรายด์กวักมือให้หลานหยิบกระดาษ แผ่นหนึ่งออกจากกล่องข้างๆ ที่อยู่ข้างๆโจวเหวิน
โจวเหวินหยิบกระดาษขึ้นมาดู ปรากฏว่ามันเป็นกระดาษไดอารี่ที่ดูธรรมดามาก มันไม่ใหญ่เกินไป ด้านกระดาษ มีรูป บางอย่างถูกวาดด้วยมือ มันเป็นสมอและมีผู้หญิงอยู่ด้านข้างภาพ
“ภาพนี้…” เมื่อโจวเหวินเห็นภาพนี้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ลงล็อกมากขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถเชื่อมโยง ได้ มันน่าอืดอัดมาก
เมื่อฟรายด์พูดถึงเรือลํานี้ โจวเหวินก็คิดอย่างแผ่วเบาว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับรูปผู้หญิงที่มีสัญลักษณ์สมอเรือที่เขาเคย เห็นมาก่อน
บางทีการหายตัวไปของครูใหญ่คนเก่าอาจเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์นี้
“ห้ามขึ้นเรือ…. เป็นไปได้ไหมที่เป็นเรือนี้ ครูใหญ่หายไปเพราะเขาขึ้นเรือลํานี้งั้นเหรอ” จิตใจของโจวเหวินเต็ม
ไปด้วยความคิดนับไม่ถ้วน
ฟราย กล่าวต่อ “ต่อมา เมื่อฉันต้องการติดต่อศาสตราจารย์โอหยาง เครือข่ายที่นั่นก็มีปัญหา และทีมวิจัยมี บางอย่างผิดปกติ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนคนของฉัน”
“มันควรมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างการวิจัย แต่หลังจากการสอบสวนของฉัน มันไม่ใช่อย่างนั้น วันก่อนศาส
