เกิดความเงียบงันบนอัฒจันทร์ ทุกคนต่างจ้องมองการต่อสู้ในสนามประลอง
นี่อาจเรียกได้ว่าต่อสู้ไม่ได้อีกแล้ว แทบจะเหมือนเด็กท้าสู้กับยักษ์ แม้ว่ายักษ์จะยืนอยู่นิ่งๆ เด็กก็ไม่ทําอันตรายยักษ์ได้
อย่างที่โจเซฟพูดนี่ดูเหมือนจะเป็นช่องว่างของความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง
“ทําไม… ทําไม… ทําไมฉันถึงทําไม่ได้แม้แต่สร้างรอยขีดข่วน…. ” โจเซฟเปลี่ยนใช้สกิลต่างๆ และต้องการทําลายชุดเกราะ ของโจวเหวิน
แต่มันก็ไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าสกิลไหนที่เขาใช้ มันก็ถูกเกราะป้องกันโดยชิงไห่ครัสเตเซียน
ความคิดของโจเซฟจมลงสู่เหวลึก เขาไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะแพ้โจวเหวิน และไม่เชื่อว่าถ้าเขามีผู้พิทักษ์ เขาจะไม่ สามารถเอาชนะมนุษย์ที่ไม่มีผู้พิทักษ์
แต่ความจริงอยู่ตรงหน้าเขา หัวใจของเขาสั่นและมือของเขาก็สั่น เพราะเขาไม่เห็นความหวังในชัยชนะแม้แต่น้อย ตอนนี้โจเซฟรู้สึกเสียใจ เสียใจที่ว่าทําไมเขาถึงท้าทายโจวเหวินและทําไมโจวเหวินถึงมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมากมาย “ฉันไม่สามารถฆ่าแกได้ และแกไม่สามารถฆ่าฉันได้ ดูเหมือนว่าเราไม่จําเป็นต้องต่อสู้อีกต่อไป พวกเราเสมอกัน ” โจ เชฟพูดขึ้นทันที และเขาต้องการรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของเขาไว้
คําพูดนี้ของเขา แม้แต่คนในเมืองที่เคยสนับสนุนเขามาก่อนก็รู้สึกไม่อยากได้ยิน และพวกเขาทั้งหมดก็รู้สึกร้อนผ่าวบน
ใบหน้าของพวกเขา
“แพ้ก็คือแพ้ ทําไมไม่ยอมแพ้แบบลูกผู้ชาย” ผู้ชายที่ไม่พอใจบนอัฒจันทร์ตะโ
