ระจายไปหมด
ผู้พิทักษ์เองเหมือนจะตั้งใจเล็งเป้าพวกเขาเป็นพิเศษ ทุกๆครั้งที่ตัวหมากลลงถึงพื้น มันจะสร้างความเสียหายมหาศาลให้แก่พื้นที่แถบนั้นทั้งหมด โจวเหวินกับพวกเองจึงต้องคอยหลบเปปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอด
“เราอยู่ที่นี้ไม่ได้แล้ว เราต้องออกไปจากนี้”หลี่ซวนนำแล้ววิ่งออกไปข้างนอก แต่แรงกระแทกนั้นก็ยังอยู่และเกือบจะโดนเขาหลายรอบมากๆ
และเพราะด้วยกฎของหมากรุก ถ้าโดนโจมตีตัวของพวกเขาจะระเบิดในทันที ไม่ว่าจะแกร่งแค่ไหนก็ตาม อยู่ในกฏนี้ก็ไร้ประโยชน์
“ขึ้นมานั่ง”โจวเหวินอแญเชิญอสูรปฐพีออกมาแล้วให้พรรคพวกขึ้นมาขี่ จากนั้นก็ให้มันมุดดินหนีออกไปแต่ถึงอย่างนั้นสกิลมุดดินก็หนีออกมาได้แค่หลาย100เมตรเท่านั้นมันยังไม่เพียงพอต่อการหลุดออกมาจากระยะโจมตีเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะหนีออกมามากแค่ไหน สุดท้ายพวกเขาก็ต้องคอยหลบอยู่ดี
โจวเหวินเลยใช้ไท่ฉางไค่เทียนจิงแล้วพยายามถอยออกมาห่างๆ และแล้วเขาก็สามารถออกมาได้ แต่หยาเอ๋อนั้นโดนทิ้งไว้ข้างในออกมาด้วยไม่ได้
“ดูเหมือนมันกินอาณาเขตไปหลาย100ไมล์เลยนะครับ ทุกๆอย่างเหมือนจะเปลี่ยนปลายเป็นกระดานหมากรุกไปหมดแล้ว ตัวหมากแต่ละตัวตกลงมาในตำแหน่งที่มันควรจะอยู่แบบนี้ไม่ดีแน่ครับ”เฟิงชิวเยี่ยนพูด
ตู้ม!!
ตรงจุดที่ๆพวกเขายืนนั้นเอง ตัวหมากตกลงมาเพิ่มอีก แต่โชคดีที่โจวเหวินมองตำแหน่งออกเรียบร้อยแล้ว ลองเชื่อมโยงกับสิ่งที่เกิดขึ้นดูแล้วหลบมัน
“ทางเดียวที่จะรอดไปได้ดูเหมือนจะเป็นการ
