ฉินเลย เจอแต่วิญญาณหมากรุกที่ไร้ซึ่งร่างให้สิง
จนกระทั้งพวกเขาได้ไปถึงหมู่บ้านในภูเขา ที่ๆลุงเฉินบอก แต่ก็ยังไม่เจอพ่อของเขา
ลุงเฉิน เหมือนกับว่าพ่อของคุณจะไม่อยู่แถวนี้ละนะครับ มีแผนอะไรหลังจากนี้ไหมครับ ให้พวกเราไปส่งที่เมืองข้างๆไหม”หลี่ซวนถามตอนที่นั่งพักกัน
“ฉันอายุตั้งปูนนี้แล้ว ขี้เกียจออกไปไหนแล้วละ ให้ฉันอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปเถอะ”ชายแก่คิดแล้วพูด
“จะว่าไปลุงเฉิน ภูเขาเซียงฉีที่ว่าอยู่ที่ไหนเหรอครับ”หลี่ซวนถาม
“อยู่ตรงโน้นน่ะ เดินไปตามถนนนั้นเดี๋ยวก็ถึง ภูเขาเซียงฉีนั้นเป็นสถานที่พิเศษมาก มองแล้วจะรู้ได้เลยละ”ชายแก่ชี้ไปทางนั้น
หลังจากที่โจวเหวินกับคนอื่นๆจากไปแล้ว พวกเขาก็เดินทางต่อไปตามเส้นทางแล้วก็ต้องปะทะเข้ากับวิญญาณหมากรุกอีกหมากมาย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเพราะหลี่ซวนสามารถจัดการได้หมด
“นั้นนะหรอภูเขาเซียงฉี”หลี่ซวนชี้ไปที่ข้างหน้า
ตอนที่โจวเหวินกับเฟิงชิวเยี่ยนมองตรงไปพวกเขาก็เห็นภูเขาสูงใหญ่แปลกๆตรงหน้า แล้วก็เป็นอย่างที่ลุงฉางว่า มันเป็นภูเขาทรง4เหลี่ยมที่เหมือนกับกระดานหมากรุกเลย
ที่น่าแปลกกว่านั้น คือภูเขาลูกนี้เหมือนมีเสียงฆ่าฟันกันตลอดเวลาเหมือนกันมีกองทัพขนาดยักเข้าห่ำหั่นกันตลอด ท้องฟ้าด้านบนก็มืดสนิทด้วย
ไม่ว่าโจวเหวินจะใช้สดับวานรฟังยังไง ก็ไม่เห็นอะไรเลบ เห็นเพียงแค่วิญญาณหมากรุกในผ้าคลุมดำเท่านั้น ส่วนด้านบนของหมากรุกนั้น คือรังไหมประหลาดที่ลอยอยู่ด้าน
