บ้าคลั่งแล้วพุ่งเข้าใส่โจวเหวินและคนอื่นๆ
“เอาไงดีครับ”เฟิงชิวเยี่ยนมองโจวเหวิน เขาไม่กล้าฆ่าคนด้วยดาบจริง แต่ชายคนนี้เหมือนจะโดนสิงอยู่ เขาเลยไม่ได้อยากฆ่าขนาดนั้น
“ให้เขามาเถอะ”โจวเหวินเดินตรงเข้าไปหาชายคนนั้น ตอนที่ชายแก่คนนั้นพุ่งเข้ามาหา โจวเหวินก็กระชากเอาไฟแห่งบาปแล้วขจัดวิญญาณนั้นจนสูญสลายไปทันทีที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง ชายแก่คนนั้นก็ล้มลงกับพื้นเหมือนกับหุ่นโดนตัดสายใย
โจวเหวินกับคนอื่นเริ่มรู้สึกได้เลยว่าทุกอย่างรอบข้างกลับมาเป็นปรกติ กฎและคำสาปทั้งหมดก็หายตามไปด้วย พวกเขาสามารถเดินซ้ายขวาหน้าหลังเฉียงได้ตามปรกติแล้ว
“อ…เกิดอะไรขึ้น….ฉัน… ฉันขอโทษ …ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”ชายแก่พอได้สติก็เริ่มพูดขึ้นมาดูเป็นคนจริงใจต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ
“เรารู้ดีครับว่าไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณโดนควบคุมโดยสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่นี่ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น”โจวเหวินดึงชายแก่ขึ้นแล้วถาม
พอได้ยินโจวเหวินพูดแบบนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะพูดเรื่องราวทั้งหมดอย่างตะกุกตะกัก
พื้นที่ตรงนี้เคยเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่ไม่ได้โด่งดังอยู่ในภูเขา มีแต่คนแก่คนเฒ่าอยู่ในหมู่บ้าน ไม่มีน้ำไฟเข้าถึงหมู่บ้านนี้ ทำให้พวกเขาไม่ค่อยมีอะไรเล่นกันเท่าไร การเล่นหมากรุกจึงเป็นกิจกรรมสร้างความบรรเทิงและงานอดิเรกของใครหลายๆคน
หลังจากที่เกิดพายุมิติแล้ว ชาวบ้านหลายๆคนก็หวาดกลัวพื้นที่ต่างมิติที่ผุดขึ้
