พอจะรู้กฎบ้างแล้วแต่การเล่นหมากรุกนั้นกฎเป็นแค่พื้นฐานที่ทุกคนรู้ แต่เทคนิคคือสิ่งที่ทำให้ชนะมากกว่า
“ตอนนี้สิ่งที่เราต้องรู้คืออีกฝ่าย ว่าสิ่งมีชีวิตต่างมิติของอีกฝ่ายเป็นหมากอะไรบ้าง”เฟิงชิวเยี่ยนพูดแล้วมองฝั่งตรงข้าม
โจวเหวินใช้พลังของสดับวานรในการแสกนพื้นที่ แล้วก็บอกเฟิงชิวเยี่ยนว่าเจออะไรอีกฝั่งของแม่น้ำบ้าง แต่สิ่งมีชีวิตที่เจอนั้น ต่างก็เป็นสัตว์เล็กๆอย่างหนู แกะ แมว หมา ไม่ได้ดูแกร่งอะไร
เฟิงชิวเยี่ยนคิดแล้วพูด “ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าแต่ละตัวเป็นหมากตัวไหน ตอนนี้ที่เราทำได้คือการทดสอบด้วยการลงมือทำจริงเท่านั้น เราอาจจะต้องเสียสละเบี้ยของเราไปด้วยจำนวนนึง”
“ไม่เป็นไร สัตว์อสูรพวกนี้ฉันไมได้ใช้อยู่แล้ว”โจวเหวินพูด
เฟิงชิวเยี่ยนพยักหน้าแล้วเตรียมสั่งการให้สัตว์อสูรเดินข้ามแม่น้ำไป แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่ดังมาจากอีกฝั่งของแม่น้ำ “น่าสนใจจริงๆ ไม่คิดเลยนะว่าคนหนุ่มสมัยนี้จะยังมีคนที่เชี่ยวชาญหมากรุกอยู่อีก หายากนะเนี่ย”
ทั้ง3คนผงะทันทีแล้วมองไปอีกฝั่ง ภาพที่เห็นคือตาเฒ่าคนนึงนั่งอยู่บนหินขนาดใหญ่ที่สูงมากกว่า10เมตร ดวงตาของเขาจ้องมาทั้งโจวเหวิน
“มนุษย์งั้นเหรอ”โจวเหวินตกใจ
