สุดบนโลกแล้วด้วย ถ้าเกิดระดับมหันตภัยไปอยู่บนโลกละก็ แค่เห็นด้วยตาเปล่า ก็ทำให้ตายได้แล้วละ มันคงจะเป็นสิ่งที่มนุษย์ผู้โง่เขลาจนปัญญาอย่างเจ้าไม่เข้าใจหรอก”
ราชินีเหมันต์พูดแล้วเลิกสนใจโจวเหวิน นางเข้าร่างความกลัว จากนั้นก็เดินไปที่ระฆังแล้วสั่นระฆังอีกครั้ง
โจวเหวินรู้สึกได้ทันทีเลยว่าปราสาททั้งหลังนั้นกำลังสั่นไหว จากนั้นเขาก็หันออกไปมองนอกด้วยพลังของสดับวานร แล้วโจวเหวินก็พบว่า ด้านนอกของปราสาทตอนนี้นั้นไม่ใช่ทะเลอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่เขตภูเขาไฟตามเดิมด้วย ด้านนอกนั้นเป็นพื้นทุ่งหญ้าขนาดใหญ่สุดหูลู่หูตา บนทุ่งหญ้านั้นมีสิ่งงมีชีวิตต่างมิติหลายๆตัวที่มีตัวด้านบนเป็นคน ส่วนท่อนล่างเป็นม้า และสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่รูปร่างหน้าตาประหลาดทั้งหลาย
ราชินีเหมันต์(จะสลับใช้กับสาวหิมะ) วางระฆังลงแล้วมองโจวเหวินก่อนจะพูดอย่างว่างเปล่า “เรื่องตลกของเจ้ามันช่างน่าขันยิ่งนัก แต่ข้าไม่สนใจหรอกนะ ทีนี้ เจ้าส่งลูกแก้วนั้นมาให้ข้าได้แล้ว แล้วข้าจะส่งเจ้าไปหาราชาเทพมังกร ไม่เช่นนั้นละก็ถึงเจ้าจะเป็นลูกศิษย์ของหวังหมิงหยวนจริง แต่ยังไงวันนี้ก็จะกลายเป็นวันตายของเจ้า”
“ฉันยังไม่ตายซักหน่อย บางทีก็อยากลองตายดูเหมือนกัน” โจวเหวินพูด
“ถ้างั้นก็ดี” สาวหิมะดวงตาเริ่มเย็นเฉียบร่างกายของนางกลายเป็นน้ำแข็ง ปราสาทน้ำแข็งเริ่มปลดปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาปิดทางเข้าออกทั้งหมดที่เป็นไปได้
พลังของระดับความกลัวนั้น
