จู่ๆก็เลื่อนระดับ
หอยตัวนี้ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่มันกลับทำให้ระดับความกลัวยังต้องหลบ ดูเหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งมาก
แต่ถึงอย่างนั้นโจวเหวินเห็นลำแสงสีน้ำเงินที่มันยิงออกไปแล้วดูเหมือนมันจะไม่ได้แกร่งเท่าไร ความเร็วของลำแสงก็ไม่ได้เร็วมากแต่ไม่รู้ว่าทำไมบาซิลิสก์ถึงได้ยอม
ตอนนี้โจเวหวินพยายามหนีสุดชีวิตอยู่ เขาไม่มีอารมณ์จะมาศึกษาความสามารถของหอยขนาดนั้น และเขาก็ไม่อยากหาเรื่องเดิมด้วย
ตอนนี้หอยสีฟ้านั้นกำลังพักผ่อนอย่างสงบเงียบอยู่บนทรายก้นทะเล มันไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของโจวเหวินแม้แต่น้อย นอกจากที่มันจะโจมตีบาซิลิสก์เมื่อกี้ เขาก็ไม่เห็นมันโจมตีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกเลย
โจวเหวินเห็นปลาว่ายผ่านหน้าของมันไป มันก็ไม่ได้โจมตี
แต่ตอนที่เขากำลังดูหอยนั้นอยู่นั้นเองสายฟ้ามิติก็ผ่าลงมา สิ่งมีชีวิตต่างมิติที่โดนผ่าไปนั้นก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่อยู่บริเวณภูเขาไฟ พวกมันทุกตัวหายไปกันหมด
“ถ้าสายฟ้ามิตินั้นเป็นรอยแยกของมิติที่จะส่งสิ่งมีชีวิตต่างมิติไปที่พื้นที่ต่างมิติบนโลกจริง ฉันจะออกไปจากที่นี้ได้ไหมนะ”โจวเหวินเริ่มคิดแต่เรื่องแบบนี้มันเป็นสิ่งที่ลองไม่ได้ ถ้าลองแล้วพลาดคือตายสถานเดียว บางทีร่างกายของมนุษย์อาจจะทนรับพลังของแรงฉีกขาดของมิติไม่ไหวด้วยซ้ำ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแค่ลองครั้งเดียวก็เหมือนเอาชีวิตไปตายแล้ว
แต่ตอนที่โจวเหวินกำลังคิดอยู่นั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงของสาวหิมะดึงขึ้นมาจา
