นักแต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ เหตุผลก็เพราะว่ายังไงเขาก็สู้ระดับความกลัวไม่ไหวอยู่แล้ว ถ้าเขาเข้าไปในปราสาท ยังไงเขาก็จะกลายเป็นแค่ปลาที่รอโดนจับย่างกินเท่านั้น เหมือนกับเอาชีวิตตัวเองไปอยู่ในมือของคนอื่น
โจวเหวินหันหลังกลับไปยังทะเล มันเป็นทะเลที่ไร้ทางออกจริงๆ ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากทะเล
“ไม่รู้ว่าฉันจะไปถึงเขตภูเขาไฟได้ไหมนะ ถ้าไปได้ ถึงจะรีบแค่ไหนมันก็น่าจะเกิน36ชั่วโมงอยู่ดี” โจวเหวินคิดแบบนั้นแล้วว่ายผ่านหน้าหอยตัวเดิมอีกครั้ง
“แปลกแหะ ทำไมยังอยู่นี่อีกละ”โจวเหวินมองดูหอยนั้นด้วยความตกใจเล็กน้อย
พายุสายฟ้ามิติพึ่งจะซัดผ่านบริเวณนี้ไปก่อนหน้านี้และสิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวอื่นๆก็โดนวาปหายไปจนหมดเหลือเพียงหอยตัวนี้ตัวเดียว ที่ดูเด่นมากๆ
“ดูเหมือนตัวหอยเองจะมีพลังพิเศษอยู่ด้วยซินะ”โจวเหวินเริ่มคิดอยากจะลองศึกษามันดู แต่ที่นี้เป็นโลกเป็นจริง เขาเองก็ไม่ได้อยากยุ่งอะไรมาก
แต่หลังจากที่คิดดูแล้ว เขาก็ลองใช้เนตรมรดกแสกนหอยตัวนั้นดูอยู่ดี เขาลองดูว่าเขาจะพอแปลงร่างเป็นมันได้ไหม ถ้าทำได้ พลังที่เขามีจะเป็นแบบไหนกัน
เนตรมรดกมองหอยที่มีสีน้ำเงินอำไพเหมือนส่องกระจก หอยอำไพเองก็ยังคงอยู่นิ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกโล่งใจมากๆ
พลังงานลมปราณจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในดวงตาของเขา จำนวนลมปราณที่เป็นข้อมูลของหอยอำไพนั้นมีมหาศาลมากๆ มากจนทำให้โจวเหวินหวาดกลัว มันมากพอๆกับตอนที่โจวเหวินแสกนมังกรเทียนเลย
