ผลึกสีน้ำเงินพวกนั้นรูปร่างคล้ายๆกันหอยเม่น มีแหลม มีคม มีขอบมากมาย ขนาดของมันพอๆกับลูกบาส มันมีอยู่อันเดียวโดดๆ
“หรือว่าผลึกอื่นๆมันจะโดดพ่นไปหมดแล้วกัน ทำไมเหลือแค่ลูกเดียวละ”โจวเหวินแอบคิด เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาก็เห็นมาแล้ว เขาเคยเห็นภูเขาไฟระเบิดพ่นเอาสิ่งมีชีวิตต่างมิติมากมายออกมาแล้ว ปรกติพ่นออกมาทีออกมาเป็น10 มันไม่มีทางเลยที่จะเหลือผลึกแค่อันเดียวเท่านั้น
แต่โจวเหวินเองก็ไม่มีอารมณ์มานั่งคิดอะไรเล็กๆน้อยๆเหมือนกัน เขาแอบข้างๆกับผลึกนั้น เวลา3นาทีของผ้าคลุมล่องหนนั้นหมดลง
โจวเหวินพยายามบังคับหยุดลมปราณของตัวเองแล้วซ่อนตัวอย่างนิ่งสงบ พยายามจะรักษาชีวิตของเขาให้ได้ก่อนแล้วค่อยไปหาทางกลับที่หลัง
แต่หลังจากนั้นได้ไม่นาน สีหน้าเขาก็เจื่นขึ้นมา
เพราะสดับวานรฟังเสียงได้ยินเสียงของสาวหิมะกับบาซิลิสก์กำลังว่ายตามลงมาและกำลังมองไปทิศทางที่โจวเหวินอยู่ด้วยเหมือนกับว่ารู้ว่าโจวเหวินซ่อนอยู่ตรงนั้น
“เห้ย หรือว่ามันติดตามระฆังมาวะ”โจวเหวินคิดถึงปัญหาขึ้นมาได้ทันที แต่ตอนนี้จะโยนระฆังทิ้งมันก็สายไปแล้ว การจะรีบพุ่งพรวดออกไปตอนนี้ก็เหมือนการลนหาที่ตายด้วย เพราะงั้น โจวเหวินเลยทำได้แค่นิ่งสงบอยู่ข้างๆผลึกเท่านั้น
แน่นอน สาวหิมะกับบาซิลิสก์มองตรงมาที่น้ำพุทันที สาวหิมะมองด้วยดวงตาสีฟ้าแล้วพูด “ระฆังนภาอยู่ในนั้นแน่ๆ”
บาซิลิสก์มองหน้าเธอแล้วพูด “มั่นใจงั้นรึ”
“คิดว่าข้าคิดผิดงั้นเหรอ”สาวหิมะพ
