ละก็เขาคงมีปัญหาแน่ๆ เขาคงได้แหกโลงออกมาแหงๆเลย แต่โชคยังดีที่โจวเหวินไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นแถมยังเหลือเวลาอีกเยอะเลยด้วย
สาวหิมะกอดโจวเหวินแล้วอุ้มลงชั้นล่าง พอมาถึงโถง เธอก็เห็นบาซิลิสก์กำลังยืนรออยู่ที่โถงนั้นแล้ว
ในตอนนั้นโจวเหวินตะลึงเล็กน้อย เพราะที่ด้านหลังของโถงนั้น บนกำแพงโถง มีระฆังอยู่ ขนาดของมันประมาณฝ่ามือและรูปร่างหน้าตาของมันก็ดันไปคล้ายกับที่จักรพรรดินีเล่าไว้เป๊ะเลย
“แปลกแหะ ไม่ใช่ว่าฉันโดนส่งมาผิดที่หรอกเหรอ หรือว่าที่นี้จะเป็นหอคอยเดียวกับที่จักรพรรดินีพูดถึงกัน”โจวเหวินคิดซักพักแล้วกีเริ่มรู้สึกแปลกๆ “ถ้าหอคอยที่จักรพรรดินีพูดถึงนั้นคือภูเขา นางก็น่าจะพูดตรงๆได้นี้ว่ามันเป็นภูเขาไม่เห็นต้องพูดอ้อมเลย อีกอย่างนางบอกว่าระฆังที่ว่าจะอยู่บนจุดยอดสุดของหอคอย นางไม่ได้บอกเลยว่ามันอยู่บนปราสาทน้ำแข็งแบบนี้”
แต่ถึงอย่างนั้นโจวเหวินก็ยังมองดูระฆังนั้นดีๆแล้วก็ค่อนข้างมั่นใจ ว่าระฆังนี้มันเหมือนกับที่จักรพรรดินีพูดถึงงเป๊ะๆ มันแทบไม่ต่างอะไรจากที่นางเล่าเลย
“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย หรือว่าฉันวาปมาถูกที่แล้วจริงๆ แล้วนั้นคือระฆังที่ว่าเหรอ”โจวเหวินสับสนเล็กน้อย
“เจ้าก็น่าจะรู้นะ ว่าการบังคับสัตว์ที่มาจากบ่อมิติขึ้นมาอาศัยที่นี้น่ะมันทำไม่ได้”บาซิลิสก์พูดแล้วมองโจวเหวินที่อยู่ในอ้อมแขนของสาวหิมะ
“ข้าเองก็บอกไปแล้วใช่เหรอ ว่าข้าไม่ต้องการให้ใครมาสอดเสือกเรื่องของข้าน่ะ”สาวหิม
