ทองแดงนั้นตกไปอยู่ในมือของหุ่นไล่กา และเขาตั้งใจจะแย่งกลับมา
ส่วนทางด้านหุ่นไล่กานั้นสู้โดยใช้แค่มือเดียว อีกข้างนั้นถือลูกบอลทองแดงอยู่เหมือนกับว่ามันก็ให้ความสำคัญกับลูกบอลทองแดงเหมือนกัน
โจวเหวินเลยแอบอัญเชิญธิดาปีศาจออกมาแล้วใค่อยๆให้มันแอบซ่อนตัวอยู่ในทะเลสาบ หวังจะให้เธอรอโอกาสเหมาะ
ดวงตากลมโตของธิดาปีศาจนั้นจ้องมองหุ่นไล่กากับราชาหยินฟูไม่กระพริบ เหมือนกับว่ากำลังดูสถานการณ์หาโอกาสในการลงมือ
ถึงแม้ว่าราชาหยินฟูจะโดนไล่งานอยู่ก็ตาม แต่ราชาหยินฟูเองก็เหมือนจะรู้ว่าแค่นี้เขาไม่ตายแน่ๆ ระหว่างที่สู้ ราชาหยินฟูก็ถามไม่หยุด “เจ้าเป็นใครกัน ปีศาจโบราณกาลรุ ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะเจ้าปีศาจ….”
แต่หุ่นไล่กาเมินเขาไปโดยสิ้นเชิง และโจมตีราชาหยินฟูเหมือนภูตผีอาฆาตจากทุกทิศทุกทางโจวเหวินเห็นท่าราชาหยินฟูเหมือนจะเริ่มล่าถอยเขาเลยคิดในใจ “ถ้าฉันปล่อยให้เขาหนีไปได้ ฉันเองก็ไม่มีทางล้มหุ่นไล่กานั้นได้แน่ๆ แล้วจะทำยังไงให้ราชาหยินฟูไม่หนีไปละ ทำยังไงให้ทั้ง2สู้กันจนตายไปข้างดี
แต่พอคิดแบบนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกว่าไม่มีทาง คนที่เชี่ยวชาญการหลบหนี5ธาตุแบบนั้นการจะห้ามไม่ให้เขาหนีเหมือนกับการต้องหยุดน้ำไม่ให้ไหลยังไงอย่างงั้นเลย
แน่นอนว่าราชาหยินฟูเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะแพ้หรอก เมื่อไรก็ตามที่เขาทนไม่ไหวจริงๆเขาก็แค่หนีไปเท่านั้นเอง
หลังจากหลบการโจมตีของหุ่นไล่กามาได้ ราชาหยินฟูก็ใช้วารีแฝงตัวไปท
