หุ่นไล่กา
โจวเหวินหยุดแล้วยืนอยู่ตรงข้างแม่น้ำ จากนั้นก็รีบหยิบเอาลูกบอลทองแดงออกมา พอเห็นโจวเหวินหยิบลูกบอลทองแดงออกมาแล้ว ราชาหยินฟูก็ลดความเร็วลงไม่ได้พุ่งตรงมาหาเขาทันที
“ไอ้นี้ใช่ไหมที่นายต้องการ”โจวเหวินถามแล้วมองราชาหยินฟูที่กำลังเดินเข้ามาช้าๆ
เอาจริงๆ โจวเหวินไม่ได้ต้องการคำตอบด้วยซ้ำ เพราะว่าโจวเหวินรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ทุกครั้งที่ราชาหยินฟูเห็นมัน ตาของเขาจะลุกวาวทันที
“เอามาให้ข้า แล้วข้าจะให้เจ้าตายไม่ทรมาน ไม่เช่นนั้น แมลงนับหมื่นจะกัดกินวิญญาณของเจ้าไปนับพันปี ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ตายก็ไม่ได้อยู่ก็เจ็บปวด”ราชาหยินฟูพูด
“ของสิ่งนี้มันคุ้มค่ากับการที่ตามฉันมาถึงขนาดนี้เลยเหรอ นายไม่ได้ไปตามล่าไอ้คนที่ขโมยมาจากเตาปรุงยา แต่กลับมาตามล่าตัวฉัน ทำไมกันละ ไอ้นี้มันคืออะไรกันแน่”โจวเหวินถือลูกบอลทองแดงแล้วค่อยๆถอยมาช้าๆ ตอนนี้เขาถอยจนมาถึงริมทะเลสาบแล้ว อีกก้าวเดียวก็ลงทะเลสาบแล้ว
ราชาหยินฟูมองไปรอบๆ โดยเฉพาะทะเลสาบที่อยู่ด้านหลังของโจวเหวิน เขาไม่กล้าดูถูกโจวเหวิน ถึงเขาจะรู้ว่าโจวเหวินหนีไปไหนไม่รอดแล้ว แต่การที่โจวเหวินจู่ๆก็มาหยุดในที่แบบนี้ ราชาหยินฟูจึงต้องระวังตัวเอาไว้ ไม่กล้าที่จะพุ่งเข้าใส่ตรงๆ เขาอยากจะรู้ให้ได้ก่อนว่ามันมีอะไรแปลกๆแถวนี้ไหม
แต่ราชาหยินฟูก็เหมือนโจวเหวิน ไม่เห็นอะไรสักอย่าง เขาเลยคิดว่า มันน่าจะเป็นแค่ทะเลสาบธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ เขาเลยหันกลับมาสนใจ
