ะตกลงแต่นี้เปล่าเลย แรงมันไม่ตก แถมพลังของมันยังมีมากขึ้นอีกด้วย
โจวเหวินตอนนี้เริ่มตึงขึ้นเรื่อยๆ มือของเขากำดาบไม้ไผ่ไว้แน่น ตอนที่พลังของเฟิงชิวเยี่ยนขึ้นถึงจุดสูงสุดนั้นเอง จู่ๆแสงดาบทั้งหมดก็ๆหายไป แสงดาบอันบ้าคลั่งเป็นห่าฝนก็หายวับไปด้วย ตอนนี้เฟิงชิวเยี่ยน กลับกลายเป็นแค่คนธรรมดาที่ถือดาบกับรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าเท่านั้น
ในตอนนั้นเอง ที่เฟิงชิวเยี่ยน เป็นเหมือนกับนักบุญ ผู้ใช้ดาบในมือเป็นอนุสรณ์ศักดิ์สิทธิ์ในใจของเขา ไร้ซึ่งความโกรธ จิตอาฆาต จิตสังหารเหมือนกับว่าดาบในมือนั้นหาใช่อาวุธสังหาร แต่เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่อุทิศตนให้พระเจ้ามากกว่า
และทันใดนั้นเองดาบของเฟิงชิวเยี่ยนก็เริ่มเคลื่อนไหว แต่รอบนี้ไร้ซึ่งแสงดาบอันรุนแรงหรือปราณดาบ โจวเหวินไม่เคยเห็นใครที่ใช้วิชาดาบที่ดูสะอาด ปลอดโปร่งและสวยงามแบบนั้นมาก่อน เหมือนกับว่าดาบที่ฟันออกมานั้นไม่ใช่เพื่อฆ่าแต่เป็นการชำระล้างบาปตั่งหาก
ในตอนที่เฟิงชิวเยี่ยนฟันออกมานั้นดาบในมือของโจวเหวินก็ฟันสวนกลับไปเหมือนกัน
เสียงฟันดาบลากยาวไป ถึงเกิดฟังดีๆ เสียงนั้นมันจะมาจากดาบทั้ง2ฟาก ทั้งดาบไม้ไผ่และดาบวิญญาณชีวิตต่างซัดพลังเข้าใส่กันอย่างรุนแรง
ฟรุบ แก๊ก!!
ชุดเกราะเกล็ดมังกรของโจวเหวินตรงหน้าอก แตกออกเป็นรอยดาบ ส่วนเฟิงชิวเยี่ยนเองก็มีรอยดาบที่หน้าอกพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาเช่นกัน
