ตกใจมากเลยรีบพุ่งตัวหนีไปอีกทางนึงทันที
แต่ไม่ว่าพิด้าจะไวแค่ไหนแต่ทุกๆครั้งที่เขาหยุด เขาก็จะเห็นโจวเหวินอุ้มเด็กน้อยตัวนึงกำลังขี่ตัวนิ่มปรากฏตัวขึ้นแถวนั้นเสมอ และมันเป็นแบบนี้ติดต่อกันมากๆแล้วด้วยจนพลังของปีศาจเพลิงเริ่มเสื่อมลง
“แกต้องการอะไร”หลังจากที่ลงจอดแล้ว เขาก็เห็นโจวเหวินอีกครั้งแต่รอบนี้เขาไม่หนีอีกแล้ว เขาเดินตรงเข้าไปหาโจวเหวิน
“ที่ฉันต้องการคือที่นายเคยพูดกับฉันเอาไว้ไง”โจวเหวินพูด
“แล้วฉันไปพูดอะไรกับนายวะ”พิด้าถาม
“ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าข้อตกลงของเรามันจบลงแล้ว ข้อตกลงบอกว่าฉันจะได้ทุกอย่างยกเว้น30%ของผงเวทมนตร์ไง นั้นคือสิ่งที่ฉันต้องการ”โจวเหวินพูด
“ไข่ของอสูรนภาไพลิน(ชื่อของสิ่งมีชีวิตที่หลุดจองจำออกมา) นายก็ได้ไปแล้ว ผลึกของมันนายก็ได้ไปแล้ว จะเอาอะไรอีกวะ”พิด้าพูด
“ผู้พิทักษ์ของนายไง”โจวเหวินพูด
“นายไม่ได้ฝึกวิชาธาตุไฟซักหน่อย ถึงฉันอยากจะให้นาย นายก็ทำสัญญาไม่ได้หรอก ฉันให้นายไม่ได้จริงๆ แล้วงี้นายจะทำยังไงละ”พิด้าพูด
“ง่ายๆ ก็แค่ฆ่ามันซะ”โจวเหวินพูดจบก็กำดาบไม้ไผ่แน่นเตรียมพร้อมจะฟันตลอดเวลา ผู้พิทักษ์แต่ละตัวนั้นจะสร้างความเสียหายใหญ่หลวงในสงคราม เพราะงั้น ถ้าเก็บไปได้1ตัวก็ถือว่าดี
“ถ้างั้นก็ข้ามศพของฉันไปก่อนเถอะ”พิด้าพูด ก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้าอย่างเกรี้ยวโกรธก่อนที่ชุดเกราะนั้นจะระเบิดพลังไฟออกมาความรุนแรงสูงจนเหมือนกับไฟนั้นเผาไหม้ท้องฟ้า ก่อนจะตกลงมาเหม
