ย้ำ “อ้อ แล้วก็เรื่องที่นาโอะท้าทายน่ะ เธอห้ามไปสู้กับนางนะ เรายังไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของนางเลย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาละก็ ฉันอยากให้เธอสืบต่อวงตระกูลดีกว่า ฉันอยากเลี้ยงหลานนะ”
โจวเหวินพูด “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมไม่ไปแน่”
สุดท้ายอันหลานหยางก็วางสายไป แล้วโจวเหวินก็ถอนหายใจยาวๆ เขาดูปฏิทิน แล้วดูวันที่16 โจวเหวินคิดแล้วตัดสินใจที่จะกลับ
1 เลยคือเขาไม่อยากให้อันหลานหยางผิดหวัง เขาต้องให้เกียรติเธอ อีกอย่าง โจวเหวินจำเป็นต้องกลับจริงๆด้วย
เพราะด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ เขาไม่พร้อมที่จะสู้กับชายแก่เลยซักนิด ต้นกล้วยเซียนก็ยังพัฒนาไม่เสร็จ เขาเลยต้องหาทางอื่นเพื่อจัดการกับชายแก่นั้นให้ได้
ไม่งั้น มันก็เหมือนกับว่าเขามีระเบิดเวลาห้อยติดตัวตลอดเวลา มันทำให้โจวเหวินจิตใจอยู่ไม่สุขเพราะชายแก่นั้นจะตามมาเจอโจวเหวินตอนไหนก็ไม่รู้
โจวเหวินเลยตั้งใจจะล่อชายแก่คนนั้นไปที่ภูเขาฉีซือ เขาตั้งใจที่จะล่อชายแก่คนนั้นไปหาจักรพรรดินี
แน่นอนว่านี้มันเป็นแค่ความคิดฝันหวานของโจวเหวินเอง ในการปฏิบัติจริงนั้นคงจะยากกว่านี้มาก จักรพรรดินีเองอาจจะไม่ยอมช่วยเขาเลยก็ได้
“ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ก็คงต้องหาทางอื่น แต่ตอนนี้ฉันมีอสูรปฐพีแล้ว ฉันสามารถมุดเข้าไปด้านในภูเขาฉีซือได้เลย เพราะงั้นถึงจักรพรรดินีจะไม่อยากช่วยแต่นางเองก็คงยอมให้ผู้พิทักษ์ตัวอื่นมาวุ่นวายทำลายภูเขาฉีซือก็คงไม่ได้” โจวเหวินคิดก่อนจะเดินทาง
