ัดบอดดให้กับท่านผู้การก่อนหน้านี้แล้ว แต่ผลที่ออกมาก็พังยับไม่เป็นท่า จนคุณนายล้มเลิกความคิดกับผู้การแล้วหันมาตั้งความหวังกับนายน้อยแทนที่จะมีลูกชายลูกสาวสืบสกุลตระกูลอัน”
โจวเหวินเหงื่อแตก “ช่วยบอกกับเธอทีได้ไหมว่าฉันคงกลับไปตอนนี้ไม่ได้”
อาเซิงพูด “เอาจริงๆ ผมคิดว่าผู้หญิงที่จะมาดูตัวกับนายน้อยก็ดูดีนะครับ เธอฉลาดมีเหตุผลมาก แล้วก็มีชาติตระกูลด้วย ที่สำคัญ เธอสวยมากเลยนะครับ..”
“ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันลอง…ลองคิดดูนะ”โจวเหวินพูด
“ผมคิดว่ายังไงนายน้อยก็ควรจะกลับมาครับ”อาเซิงพูด
“ฉันกลับไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องทำ ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะ” โจวเหวินจะกลับไปได้ยังไงกัน ในเมื่อตอนนี้เขายังรู้สึกได้อยู่เลยว่าชายแก่คนนั้นกำลังพลิกแผ่นดินหาโจวเหวิน บางทีเขาอาจจะตามมาทันในวันเดียวกันได้ ถ้าโจวเหวินกลับไปตอนนี้เมืองลั่วหยางทั้งเมืองต้องชิบหายเพราะเขาแน่
“จะจัดการกับระดับความกลัวนั้นยังไงดีละ”โจวเหวินคิด แล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
“ถึงฉันจะมีสัตว์อสูรตั้งหลายตัว แต่มันไม่ใช่ระดับความกลัวซักตัว มันไม่มีทางสู้ชายแก่นั้นได้เลย มีแค่ระดับความกลัวเท่านั้นที่สู้กับระดับความกลัวได้ …เดี๋ยวก่อนนะ ถึงฉันจะไม่มีระดับความกลัว แต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีระดับความกลัวเองก็ได้นี้”โจวเหวินคิดอะไรได้บางอย่าง
