ๆเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ “ทำไมฉันถึงไปกังวลเรื่องตาแก่นั้นวะ ฉันต้องกังวลเรื่องผู้วิเศษจิงเต้านั้นมากกว่าซิ หมอนั้นอันตรายกว่าตั้งเยอะ” ตอนนี้โจวเหวินเข้าใจแล้วว่าทำไมปรมาจารย์เหล้าไวน์กับเสี่ยจิวหวงถึงได้เชื่อผู้วิเศษจิงเต้าสุดใจอะไรขนาดนั้น ทั้งๆที่มีชื่อของจอมมารแปะอยู่แบบนั้น
ชายคนนั้นมีความสามารถในการพูดและแสดงที่สุดยอดในตัวคนเดียว เขาอาจจะฆ่าคน อาจจะทำลายคนๆนึงได้ง่ายๆ แต่ในทางกลับกัน เขาก็สามารถพูดทำให้คนๆนึงคิดว่าเขาเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวได้ทั้งๆที่เขาเป็นจอมมารไปด้วยกัน
โจวเหวินเตือนตัวเองในใจ เขารู้ดีว่าผู้วิเศษจิงเต้าอันตรายแค่ไหน เขาจึงไม่ประมาท เพราะผู้วิเศษจิงเต้านั้นอันตรายยิ่งซะว่าชายแก่คนนั้นซะอีก
“ติ้ง”
ตอนที่โจวเหวินกำลังคิดอยู่นั้นเอง เสียงสวรรค์จากในเกมส์ก็ดังขึ้นมา โจวเหวินก้มลงไปมองดูแล้วก็ดีใจมากๆ เสือโชคดีในเกมส์ดรอปออกมาอีกครั้ง
“ในที่สุด เสือโชคดี”โจวเหวินดูค่าความสามารถ มันไม่ได้ต่างอะไรจากเสือโชคดีตัวที่ผ่านมาเท่าไร
ถ้าเอาเสือโชคดี2ตัวมาผสมกันจะได้อะไรนะ”เพราะว่าค่าดวงของเสือโชคดีนั้นมันซ้อนทับกัน ทำให้ทางเดียวที่จะทำให้มีประโยชน์ได้คือการรวมร่างเท่านั้น แต่บทเรียนที่โจวเหวินได้จากสิงโตเกราะเวทเมื่อครั้งนั้น ทำให้โจวเหวินไม่กล้าที่จะผสมมั่วๆสุ่มสี่สุ่มห้า เขาใช้เสือโชคดีลองกดรวมร่างกับสัตว์อสูรหลายๆตัวดูลองดูว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง
มีสัตว์อสูรหลายตัวที่เข้ากั
