ดียวกับที่โจวเหวินได้มาเลย นอกจากนั้น รูปปั้นทองคำก็ไม่ได้ดรอปอะไรออกมาอีก
ผลึกสกิลนั้นต้องการค่าลมปราณกับค่าร่างกาย 41 ค่าร่างกายของโจวเหวินยังไม่ถึงทำให้เขาทำได้แค่ปล่อยมันไป
โจวเหวินเดินวนไปรอบๆมืองโบราณ เขาเดินเข้าไปในบ้านหินของชายแก่ แล้วพบว่าในนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าชายแก่คนนั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตต่างมิติแต่เป็นมนุษย์จริงๆ
“งั้นก็คงจริงซินะที่ผู้วิเศษจิงเต้าว่าไว้ ว่าชายแก่คนนั้นคือนักเล่นแร่แปรธาตุชาวมนุษย์ที่มีอายุมาตั้งแต่สมัยยุคปฐมกษัตริย์จริง แล้วเขามีชีวิตรอดมาถึงยุคนี้ได้ยังไงกันเนี่ย แล้วเขาไปทำสัญญากับผู้พิทักษ์ได้ยังไง”โจวเหวินตอนนี้เริ่มกังวลเล็กน้อย ว่าถ้าชายแก่คนนั้นมันหลุดออกมาจากสุสานขึ้นมาจริงๆละก็ ความชิบหายจะมาเยือนเขาแน่ๆ
“หวังว่าต้นกล้วยเซียนจะกลายเป็นระดับความกลัวเร็วๆนะ ถ้าไม่มีพลังระดับความกลัวละก็ ฉันไม่มีทางสู้กับมันได้เลย”โจวเหวินมองรอยสักของต้นกล้วยเซียนบนตัวของเขา
ประตูของปราสาทนั้นสามารถเปิดได้ด้วยการเปิดประตูแรงๆ แต่ดาบหินที่อยู่ข้างในนั้นแกร่งมากๆ แกร่งขนาดที่ว่าเบม่อนยังสู้ไม่ได้ สุดยอดพลังเองก็มีผลน้อยมากต่อหน้าพลังของดาบหิน
“จักรพรรดินีไม่ได้โกหกจริงๆด้วย พลังระดับความกลัวนั้น มีแค่ระดับความกลัวด้วยกันเท่านั้นถึงจะสู้ได้ มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพลังอีกแล้วละ”โจวเหวินตอนนี้ยังไงก็ยังสู้ดาบหินไม่ได้ เขาเลยทำได้แค่รอผ้าคลุมล่องหนรีคูลดาว
