ำนวนมันเยอะมากเท่าไร มันก็ยิ่งรีช้าเท่านั้น
“แมลงกลืนดาว ดาบหิน แล้วก็ไอ้ตัวที่อยู่ในไห ถ้าฉันอยากจะฆ่าไอ้พวกนี้จริงละก็ คงต้องรอให้ต้นกล้วยเซียนพัฒนาร่างให้เสร็จก่อนซินะ แต่ไม่รู้ด้วยซิว่าระดับความกลัวของต้นกล้วยเซียนจะเป็นแบบไหน”โจวเหวินจินตนาการไม่ออก
ร่างความกลัวนั้นปรกติแล้วจะคงรูปร่างเด่นๆเดิมเอาไว้แต่จะเปลี่ยนไปไม่ให้เหมือนเดิม
วันนี้โจวเหวินพาหยาเอ๋อมาที่เมืองที่พวกเขาไม่รู้จัก ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะหาอะไรอร่อยๆให้หยาเอ๋อกินแล้วก็ซื้อเสื้อผ้าซักหน่อย แต่แล้วตอนที่เขาเดินไปตามถนนนั้นเอง เขาก็พบเขากับ ลูกบาศก์สีดำที่ลอยขึ้นมากลางถนนส่องสว่างขั้นมา
การประลองจัดอันดับกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่รอบนี้โจวเหวินไม่ได้เห็นหวังหมิงหยวนปรากฏตัวขึ้นมาบนหน้าจอลูกบาศแล้วรอบนี้ผู้ที่คอยรักษาต้นไม้เทพนั้น คือสัตว์ประหลาดที่รูปร่างหน้าตาเหมือนงู
“อาจารย์ไปไหนกันนะ หรือว่าอาจจะเป็นเพราะที่ฉันเอาผลไม้เทพไปคราวที่แล้วกัน”โจวเหวินรู้สึกผิดในใจเล็กน้อย
หลังจากที่คิดมาได้ซักพัก ทันใดนั้นแสงสว่างบนหน้าจอก็ปรากฏเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตออกมา
“นั้นมัน”โจวเหวินมองดูลูกบาศก์นั้นเพื่อดูรูปร่างหน้าตาสิ่งมีชิวิตตัวนั้น
ถ้ามันเป็นมังกรหรือนกฟีนิกส์โจวเหวินก็คงไม่แปลกใจเท่าไร แต่บนรายชื่อนั้นเป็นมนุษย์จริงๆเลย
ไม่ซิ ถ้าจะให้พูดให้ถูก ถือมนุษย์ที่ทำสัญญากับผู้พิทักษ์แล้วสวมชุดเกราะผู้พิทักษ์เข้าไปอยู่บนหน้าจอ
