ของในเตา
หลิวหยุนมองผู้วิเศษจิงเต้าพยายามสู้กับทั้งดาบหินและชายแก่ เขาไม่มีเวลามาสนใจพวกเขาทั้ง2เลยซักนิด เขาเลยไม่ลังเลแล้วประกายแสงที่นิ้วมือของเขาก็เจิดจรัสขึ้น เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น นิ้วทั้ง5ก็หายวับเหมือนกับเข้าหลุมดำไป
“อ๊า!!”หลิวหยุนกระชากมือกลับมาทันทีพร้อมกับร้องออกมา ที่ปลายนิ้วของเขานั้นถูกเผาด้วยเปลวไฟสีขาว เนื้อของเขาโดนเผาจนเกรียมเห็นกระดูก แถมไฟนั้นยังลามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่แปปเดียวเท่านั้นไฟก็ลามมายันทั้งมือของหลิวหยุนแล้ว
หลิวหยุนตัดสินใจทันทีทันใด ใช้มืออีกข้างเป็นเหมือนดาบก่อนจะฟันนิ้วทั้ง5ของเขาเองขาดทันที
นิ้วทั้ง5นั้นโดนฟันขาดแล้วโดนเผาจนเหลือแต่ขี้เถ้า ถ้าเขาตัดสินใจช้ากว่านี้นิดเดียว บางทีมือของเขาก็ต้องโดนตัดไปด้วยแน่ๆ
ผู้วิเศษจิงเต้าพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ไฟในเตานั้นแม้แต่สิ่งมีชีวิตธาตุไฟระดับเร้นลับที่แกร่งที่สุดยังไม่กล้าแตะเลย นายยังคิดจะใจกล้าหน้าด้านล้วงเข้าไปอีกงั้นเหรอ”
นิ้วทั้ง5ของหลิวหยุนนั้นขาดสะบั้น พอได้ยินคำสบประมาทของผู้วิเศษจิงเต้าแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าผู้วิเศษจิงเต้านั้นรู้ทุกอย่างที่พวกเขาทำ และเหตุผลที่เขาไม่หยุดมันไว้ก็เพราะว่าเขาแน่ใจว่าพวกเขาไม่มีทางเอาของออกมาจากเตาได้แน่นอน
หลิวหยุนเองก็ไม่ได้โกรธเขาแค่กระซิบกับโจวเหวิน “ฉันแตะของด้านในด้านแล้ว มันไม่ใช่ยาแน่ๆ”
“แล้วมันคืออะไรละ”โจวเหวินถาม
“ฉันไม่รู้ ฉันจับแค่ส่วนเดีย
