ในเตาทองแดง
พื้นที่ใต้ดินขนาดใหญ่นั้นตอนนี้กลายเป็นเหมือนขวดโหลเก็บพายุไฟขนาดยักษ์ไปแล้ว
โจวเหวินไม่ได้สนใจการต่อสู้ระหว่างดาบหินกับชายแก่แม้แต่น้อย ที่เขาสนใจทั้งหมดอยู่ในเตาทองแดงอย่างเดียว
ไม่ว่าจะดูยังไง สายลมที่โหมกระหน่ำพัดเข้ามาในเตานั้นเหมือนกับว่าถูกเตรียมมาเพื่อให้เตาไฟมันร้อนขึ้นจนถึงจุดขีดสุด
“หรือว่าเตาปรุงยานี้จะเป็นเตาที่ปรุงยาเทพอมตะจริงๆ”โจวเหวินคิดในใจ เขาพยายามใช้สดับวานรฟังเสียงที่อยู่ด้านในเตา แต่เพราะว่าพายุไฟนั้นเสียงดังและรุนแรงจนหูแทบดับทำให้เขาไม่ค่อยได้ข้อมูลอะไรกลับมากซักเท่าไร ในขณะที่โจวเหวินกำลังดูเตาอยู่นั้นเอง จู่ๆก็มีแสงปรากฏขึ้นมาด้านในเตา ถึงแม้ว่าพายุไฟที่ออกมาจากเตานั้นจะแรงแค่ไหน แต่แสงที่วาบออกมานั้นมันชัดเจนซะยิ่งกว่าแสงไฟซะอีก
“มันออกมาแล้วซินะ ข้ารอมานานหลายพันปี ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง”เสียงของชายแก่ดังออกมาทันทีที่มันเห็นแสงในเตา
ชายแก่ยิงลำแสงเข้าใส่ดาบหิน ผลักดาบหินให้ออกไปจากการต่อสู้ ก่อนจะบินตรงเข้าหาเตาทองแดง ก่อนจะใช้มือข้างนึงเปิดฝาของเตาขึ้น
แต่ดาบหินเองก็ไม่ยอมจบเรื่องเพียงเท่านั้น มันบินเข้ามาอย่างด้วยความเร็วสูงก่อนจะฟันแขนของชายแก่ด้วยความแรงจนทำให้ชายแก่นั้นต้องยอมปล่อยฝาของเตาก่อน ด้วยแรงกดดันที่ดาบหินโจมตีเข้าใส่ทำให้ชายแก่นั้นไม่สามารถเปิดฝาเตาได้ในตอนนี้
“เจ้าประลองกับข้ามาตั้งนานหลายปี ยังไม่คิดจะยอมแพ้อีกงั้นรึ”
