วิตตรงหน้าของเขานั้นเหมือนเป็นการรวมร่างกันระหว่างมนุษย์กับผู้พิทักษ์ แต่มันต่างจากหวังหมิงหยวนตรงที่หวังหมิงหยวนนั้นรวมร่างกับผู้พิทักษ์โดยที่ตัวของหวังหมิงหยวนคือหัวหลักที่คอยควบคุมร่าง
แต่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้านั้น ความรู้สึกมันเอียงไปทางผู้พิทักษ์ซะมากกว่า
หลิวหยุนเองก็จ้องสิ่งมีชีวิตตัวนั้นตาไม่กระพริบ เขาเห็นมันค่อยๆเดินบนอากาศ เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาเรื่อย เสื้อผ้าของมันเป็นผ้าคลุมยาวที่ดูพริ้วไหวและไม่มีผลต่อแรงโน้มถ่วงทำให้เขาลอยได้แม้ไม่มีลม
หลังจากเข้ามาใกล้แล้ว พวกเขาก็เห็นหน้าตาที่แท้จริงของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น มันเป็นชายแก่ที่มีผมและหนวดยาวสีขาว แต่งชุดเหมือนเทพจีน
แต่มันต่างจากมนุษย์ปรกติตรงที่ผิวหนังของเขานั้นมันผ่องใสเหมือนกับหินหยก ใสซะจนแทบจะโปร่งแสง
ชายแก่คนนั้นค่อยๆเดินตรงมาทางประตูปราสาท ส่วนโจวเหวินกับหลิวหยุนก็ค่อยๆถอยล่นลงมาเรื่อยๆ แต่ชายแก่กลับดูไม่สนใจพวกเขาเลย เหมือนกับว่าทำเป็นไม่เห็นพวกเขาแล้วเดินต่อไปที่ประตูปราสาท
