ความลับของประตู
โจวเหวินมองดาบหินโบราณเล่มใหญ่นั้น แล้วหันไปมองปราสาทที่อยู่ด้านหลังดาบหิน
ที่ๆดาบหินนั้นอยู่นั้น มีดาบหินเป็นเหมือนเส้นตัดแบ่งกลาง มีรูปสลักหรือรูปปั้นตกแต่งไว้นิดหน่อยบริเวณโถง แล้วก็มีเหมือนธงไม้ไผ่ห้อยลงมาจากด้านบนหลังโถงที่ดาบหินอยู่
ธงไม้ไผ่นั้นจริงๆแล้วไม่ใช่ธงไม้ไผ่ แต่เป็นกระดาษโบราณที่คนสมัยก่อนใช้ในการจดบันทึกตั้งแต่สมัยที่กระดาษยังไม่ถูกประดิษคิดค้น คนใช้วิธีการแกะสลักตัวอักษรลงในไม้ไผ่ก่อนจะสานไม้ไผ่เข้าด้วยกันแล้วอบแห้งเพื่อเก็บรักษาได้นาน
พอมองจากนอกประตูไปด้านนอกแล้วภายในโถง ยังมีชั้นที่เก็บม้วนไม้ไผ่มากมาย จำนวนนั้นมีมหาศาลขนาดที่ว่าหอสมุดของรัฐบาลกลางยังไม่น่าจะใหญ่ขนาดนี้เลย แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่โจวเหวินสังเกตซักเท่าไร ที่โจวเหวินสังเกตมากกว่าคือ ที่ม้วนไม้ไผ่พวกนั้น มันมีพลังงานบางอย่างที่เหมือนจะเสริมพลังให้กับดาบหิน ทำให้ดาบหินนั้นมีพลังที่มหาศาลมากเพียงพอที่จะต่อกรกับกระจกหยินหยางได้
“แปลกแหะ ดาบหินนั้นมันมีพลังพอที่จะสู้ได้เหรอ หรือว่าพลังทั้งหมดมาจากตำราพวกนั้นกัน แต่เรื่องแบบนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ”โจวเหวินรู้สึกตะลึงในใจมากๆ
เดิมทีตำรากับดาบนั้นเป็นของที่ไม่ได้คู่กันเลยแม้แต่น้อย การที่ดาบยืมพลังจากตำรานั้นยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่
หลิวหยุนส่งสัญญาณให้โจวเหวินก่อนจะมองที่ผู้วิเศษจิงเต้า ที่กำลังสู้กับดาบหินอยู่ในนั้น
โจวเหวินเข้าใจความหมายข
