Content warning : การคุกคามทางวาจา
บทที่ 122 ความจริง (1)
[เริ่มแล้ว! ส่วนที่ชอบที่สุดมาแล้ว!]
สายตาของทุกคนมุ่งไปที่ตัวเฝ่ยไป๋ลู่โดยไม่ได้นัดหมาย
เฝ่ยไป๋ลู่ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ทำให้ความสนใจของทุกคนมุ่งไปในทิศทางเดียว
และทิศทางนั้นก็มีคนอยู่สามคน คือ เถ้าแก่ผู่ ภรรยา และครูสอนฟิตเนสชาย
คนหนึ่งเป็นอดีตครูสอนฟิตเนสหน้าตาดุร้าย คนหนึ่งเป็นเถ้าแก่วัยกลางคนตัวอ้วนหนา และอีกคนคือสาวสวย ภรรยาของชายวัยกลางคน…
“คุณคือฆาตกรใช่ไหม?” ผู้หญิงคนหนึ่งในครอบครัวสี่คนกระโดดออกมาแล้วชี้ไปที่ครูสอนฟิตเนสชาย “ฉันจำได้ว่า ตอนเช็กอินเข้าพักโรงแรม คุณลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาก บางทีในกระเป๋าเดินทางอาจจะมีศพผู้หญิงก็ได้ คุณมาที่นี่ซึ่งมีคนน้อยก็เพื่อทิ้งศพ!”
[ฉันจำได้ว่ามีคนแก่พูดไว้ว่า หากเจอกระเป๋าเดินทางถูกทิ้งไว้บนภูเขาที่ห่างไกลหรือสถานที่รกร้าง อย่าเข้าใกล้มัน ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าคนได้ ไม่แน่ด้านในอาจใส่คนเอาไว้]
[โอ้ พระเจ้าช่วย ฉันกลัวจนเหงื่อท่วมแล้วเนี่ย ก่อนหน้านี้ฉันไปปีนภูเขาหมิงซาน มองเห็นกระเป๋าเดินทางถูกทิ้งไว้ใต้หน้าผาเยอะมาก คิดแล้วสยอง…]
[น่ากลัว อยากร้องไห้อะ ฉันใช้มือบังหน้าจอไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว กล้าฟังแต่เสียงและอ่านความคิดเห็นเท่านั้น ปรมาจารย์ความคิดเห็นทั้งหลายอย่าทำให้ฉันกลัวสิ!]
ทันทีที่ผู้หญิงคนนั้นพูดจบ สมาชิกในครอบครัวของเธอต่างตอบรับว่า “ใช่เลย! ฉันเห็นเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นก
