บทที่ 279 เสี่ยวเฮยคุยไม่เก่ง

เมืองหยุนฉี ท ำหน้ำที่เป็นเมืองกันชนสุดขอบ ของเขตแดนไร้ พรมแดน ในเรื่องทรัพยำกร วัสดุหรือสมุนไพร ค่อนข้ำงขำดแคลนมำก และต้องอำศัยกำรน ำเข้ำจำกกองก ำลังของเมืองอื่นๆ ดังนั้น กองก ำลังที่ควบคุมเส้นทำงกำรน ำเข้ำ และทรัพยำกรของ เมืองหยุนฉี จะแบ่งเป็น คฤหำสน์เจ้ำเมืองเมืองหยุนฉี ครอบครองห้ำส่วน ส่วนที่เหลืออีกห้ำส่วน จะได้รับกำรจัดสรรโดยสำมตระกูลใหญ๋ ในเมืองหยุนฉี พวกเขำคือตระกูลลี่ ตระกูลคัง และตระกูลหยำง! ทั้งตระกูลลี่และตระกูลคัง ต่ำงได้เข้ำร่วมกองก ำลังใหญ่ของโลก ภำยนอก เพรำะในตระกูลมีผู้ที่มีควำมสำมำรถ! ดังนั้น. ทั้งสองตระกูลแบ่งกันตระกูลละสองส่วน! ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งส่วนคือ ตระกูลหยำง แต่ในตอนนี้. ตระกูลลี่และตระกูลคังต่ำงไม่พอใจในส่วนแบ่ง และต้องกำรกลืน หนึ่งส่วนของตระกูลหยำง! สิ่งนี้ท ำให้ตระกูลหยำงไม่มีทำงเลือก ท ำให้ตระกูล ต้องเลือกกำรเกี่ยวดองกับกองก ำลังที่มีอ ำนำง นั่นคือ กำรส่ง หยำงหยูว่ำน องค์หญิงตัวน้อยของตระกูลหยำง ไปแต่งงำนกับตระกูลคฤหำสน์เจ้ำเมืองหลงฉี! ด้วยวิธีนี้ ท ำให้ตระกูลได้รับผลประโยช์ และได้รับกำรสนับสนุน จำกหลงฉีเฉิงแน่นอน! ด้วยเหตุนี้ ท ำให้ทั้งตระกูลลี่และตระกูลคังต่ำงไม่ต้องกำรเห็น และในตอนนี้เอง ณ คฤหำสน์หลักของตระกูลหยำง ผู้น ำคนปัจจุบันของตระกูลหยำง หยำงเจิ้นหวำย ได้รับรู้ผ่ำนจี้ หยกส่งสัญญำณเสียงว่ำ หยำงฉีและพรรคพวกของเขำถูกลอบ สังหำรในหุบเขำหลินเจี่ย! โชคดีที่อีกฝ่ำยท ำไม่ส ำเร็จ นอกจำกโล่งใจแล้ว ยังท ำให้สีหน้ำของหยำงเจิ้นหวำยค่อนข้ำง น่ำเกลียดอีกด้วย! ข้ำว่ำแล้ว อีกฝ่ำยมีควำมกล้ำที่โจมตีแบบลับๆ จริงๆ หยำงเจิ้นหวำยเงยหน้ำขึ้น และมองไปที่ชำยวัยกลำงคนสองคน ที่ก ำลังดื่มชำอยู่ด้ำนหน้ำเขำ เขำยิ้มเยำะและกล่ำวว่ำ: “ดูเหมือนว่ำมีบำงคนจะอดใจไม่ไหว แล้ว? เจ้ำกลัวตระกูลหยำงของเรำแต่งงำนกับตระกูลหลงขนำดนี้เลย เหรอ?” ชำยวัยกลำงคนสองคนนี้ ทั้งสองมีชื่อเสียงอย่ำงมำกในเมืองหยุนฉี! อำจกล่ำวได้ว่ำ มีคนน้อยมำกในเมืองหยุนฉีที่ไม่รู้จักพวกเขำ พวกเขำคือฝ่ำยที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลี่ และตระกูลคัง! ลี่หมำนและคังซือเฉิง เช่นเดียวกับหยำงเจิ้นหวำย พวกเขำล้วนเป็นผู้เชี่ยวชำญครึ่ง ก้ำวมหำจักรพรรดิ! เมื่อได้ยินค ำเยำะเย้ยของหยำงเจิ้นหวำยกำรแสดงออกของลี่ หมำน และคังซือเฉิงก็ไม่เปลี่ยนไปเลย ถ้วยชำในมือของพวกเขำหยุดเล็กน้อย จำกนั้นก็วำงมันลง คังซือเฉิง ยิ้มและกล่ำวอย่ำงใจเย็น: “มันคงต้องกำรท ำลำย ผลประโยชน์ของผู้อื่นแน่ๆ พี่หยำง เจ้ำต้องกำรให้ตระกูลของเรำทั้ง สองช่วยค้นหำไหม ว่ำใครเป็นผู้ท ำ?” เมื่อเห็นพฤติกรรมของคังซือเฉิง หยำงเจิ้นหวำยก็เคำะนิ้วของ เขำเป็นจังหวะบนโต๊ะไม้ “โอ้? เจ้ำใจดีขนำดนี้เลยเหรอ?” ลี่หมำนหัวเรำะเบำๆ และกล่ำวว่ำ “พี่หยำง สิ่งที่เจ้ำกล่ำวผิดแล้ว แม้ว่ำเรำสำมคนจะทะเลำะกันในวันธรรมดำ แต่ในเวลำเช่นนี้ แน่นอน ว่ำเรำจะต้องสำมัคคีกัน!” “ดังนั้น เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องสุภำพกับเรำสองคน” อย่ำงชัดเจน. ทันทีที่ลี่หมำนกล่ำวเช่นนี้ เป็นเพรำะเขำไม่ยอมรับว่ำพวกเขำ เป็นผู้ท ำ พวกเขำยังต้องกำรชี้ให้เห็นว่ำ มันเป็นผลงำนของกองก ำลัง ภำยนอก! ถ้ำไม่มีหลักฐำน เป็นไปไม่ได้ที่คังซือเฉิงและลี่หมำนจะยอมรับ ถ้ำเรื่องนี้มันแพร่กระจำยไปยังโลกภำยนอก มันจะท ำให้ชื่อเสียง ของทั้งสองตระกูลไม่ดีมำก ไม่ต้องกล่ำวถึง นี่คือกำรตบหน้ำหลงฉีเฉิง และตระกูลหลงต่อหน้ำด้วย! ตระกูลหลง คือเจ้ำเมืองหลงฉี พลังของเขำนั้น แข็งแกร่งกว่ำทั้งสองมำกโดยธรรมชำติ จริงๆ แล้ว หยำงเจิ้นหวำยก็ไม่คิดว่ำพวกเขำจะยอมรับเช่นกัน ด้วยรอยยิ้มเศร้ำหมองบนใบหน้ำของเขำ มีเส้นแสงเย็นเฉียบอยู่ ในดวงตำ! ดวงตำที่เย็นชำของเขำกวำดไปทั่วสุนัขจิ้งจอกเฒ่ำสองตัว ตรงหน้ำเขำ และเขำกล่ำวเบำๆ : “ถ้ำอย่ำงนั้น ข้ำอยำกจะขอบคุณ พวกเจ้ำทั้งสองส ำหรับควำมมีน ้ำใจของเจ้ำ แต่ถ้ำข้ำรู้ว่ำเป็นผู้ใด หรือถ้ำมีอะไรเกิดขึ้นกับหยูว่ำน…” “ตระกูลหยำงของเรำจะไม่ยินยอมอย่ำงแน่นอน แม้ว่ำตระกูลเรำ จะสูญสิ้น เรำก็จะไม่ลังเลเลย!” ลี่หมำนและคังซือเฉิง ต่ำงก็เงยหน้ำขึ้นมองเช่นกัน ทั้งสองมองดวงตำที่เย็นชำของหยำงเจิ้นหวำย โดยไม่เบี่ยงเบน ใดๆ แม้จะไม่มีลมปรำณไหลออกมำก็ตำม อย่ำงไรก็ตำม อุณหภูมิของตระกูลหยำงทั้งหมด! ณ ตอนนี้ดูเหมือนจะลดลงอย่ำงมำก… อีกด้ำนหนึ่ง หยำงหยูว่ำนและขบวนรถของพวกนำง ยังอยู่ห่ำงจำกเมืองหลงฉี อีกสองวัน มันเป็นเพรำะว่ำองครักษ์ทั้งหมดเสียชีวิต ดังนั้น สมำชิกของกลุ่มทหำรรับจ้ำงเกรำะเกล็ด ได้แต่คอย ปกป้องพื้นที่โดยรอบ! ส่วนเย่ชิวไป่และคนอื่นๆ ก็ไม่ละทิ้งควำมระมัดระวัง พวกเขำยัง คอยตรวจดูสภำพแวดล้อมของพวกเขำอีกด้วย ตรำบใดที่ไม่ใช่มหำจักรพรรดิมำที่นี่ด้วยตนเอง เย่ชิวไป่มั่นใจว่ำ เขำจะเป็นคนแรกที่รับรู้ หยำงหยูว่ำนในรถม้ำก็เริ่มกังวลมำกขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่นำงเข้ำ ใกล้เมืองหลงฉีมำกขึ้น ในสำยตำนำงมีควำมกังวลอยู่บ้ำง! แม้ว่ำ. กำรแต่งงำนนี้ นำงจะเป็นผู้ตกลงด้วยตัวเอง อย่ำงไรก็ตำม ถ้ำถึงเวลำที่ต้องไปถึงแล้ว นำงก็ไม่รู้เหมือนกันว่ำจะเกิดอะไรขึ้นในอนำคต? นำงมองไม่เห็นหนทำงข้ำงหน้ำเลย เพรำะเส้นทำงชีวิตนำงในภำยหน้ำ มีแต่หมอกสีเทำปกคลุม! ในตอนนี้ บำงทีอำจเป็นเพรำะต้องกำรระงับควำมโศกเศร้ำในใจ นำงจึงเริ่มคุยกับเสี่ยวเฮย: “พี่เสี่ยวเฮย ท่ำนมำจำกไหนหรือ?” ตอนนี้เสี่ยวเฮยก ำลังหลับตำ เพื่อพยำยำมรู้สึกว่ำมีจิตสังหำรอยู่ รอบตัวเขำหรือไม่ แต่หลังจำกได้ยินค ำกล่ำวของหยำงหยูว่ำน เขำก็ลืมตำขึ้นแล้ว กล่ำวว่ำ “เรำมำจำกสถำนที่ที่เรียกว่ำเขตแดนทุรกันดำน” คนนอกเขตแดน! หยำงฉีอดไม่ได้ ที่จะมองไปที่สำมคนนี้ ควำมสำมำรถของคนนอกเขตแดนสูงมำกเลยเหรอ? เป็นเพรำะว่ำ ในมุมมองควำมคิดของพวกเขำ นั่นคือควำมแข็งแกร่งของเขตแดนไร้พรมแดน มันจะต้องสูงกว่ำ เขตแดนอื่น! ผู้ที่เรียกว่ำอัจฉริยะจำกเขตแดนรอื่น เมื่อมำยังเขตแดนไร้ พรมแดน พวกเขำเป็นผู้ฝึกตนธรรมดำๆ ที่มีควำมสำมำรถระดับปำนกลำง เท่ำนั้น… แต่ส ำหรับเย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่ำเป็นมำกกว่ำนั้นมำก แม้แต่ในเมืองหยุนฉี หยำงฉีก็คิดว่ำ ไม่มีรุ่นเยำว์ที่มีพรสวรรค์ คนใด มีควำมสำมำรถเทียบกับพวกเขำได้! แม้ว่ำจะเป็นคนที่อยู่ในคฤหำสน์เจ้ำเมืองก็ตำม อย่ำงไรก็ตำม หยำงหยูว่ำนไม่ได้แสดงกำรเลือกปฏิบัติแบบนั้น แต่กลับแสดงควำมอยำกรู้อยำกเห็นแทน และถำมว่ำ “เขตแดนทุรกัน ดำนงั้นเหรอ? ข้ำไม่เคยได้ยินเลย มันเป็นสถำนที่แบบไหน?” สถำนที่แบบไหน? เสี่ยวเฮยลังเลและกล่ำวว่ำ: “ควำมแตกต่ำง… ควรจะต่ำงกันนิด หน่อยใช่ไหม?” ต่ำงกันนิดหน่อย? หยำงฉีตกตะลึง “เป็นไปได้ไหมว่ำ ควำมแข็งแกร่งของเขตแดน ทุรกันดำนนั้นคล้ำยคลึงกับควำมแข็งแกร่งของเขตแดนไร้พรมแดน? เป็นไปได้อย่ำงไรที่จะมีกำรด ำรงอยู่เช่นนี้ ในเขตแดนมิติโลกระดับ ต ่ำ?” เย่ชิวไป่กลอกตำ เสี่ยวเฮยเป็นผู้บ่มเพำะกำยเนื้อ ไม่จ ำเป็นต้องพึ่งพำปรำณจิตวิญญำณ ดังนั้นส ำหรับเขำ มันไม่ส ำคัญว่ำปรำณจิตวิญญำณจะเข้มข้น มำกแค่ไหน อย่ำงไรก็ตำม เขำไม่สนใจที่จะอธิบำย เพรำะมันไม่เกี่ยวอะไรกับเขำเลย ระหว่ำงทำง หยำงหยูว่ำนยังคงพูดคุยกับเสี่ยวเฮย อย่ำงไรก็ตำม โดยปกติแล้ว หยำงหยูว่ำนจะฝ่ำยถำม และเสี่ยว เฮยเป็นผู้ตอบ ท้ำยที่สุดแล้ว อำรมณ์ของเสี่ยวเฮยเริ่มรู้สึกอึดอัด ตอนนี้เสี่ยวเฮยคิดว่ำ น่ำจะปล่อยให้เขำหำสัตว์อสูรสักสองสำม ตัวสังหำร ดีกว่ำคุยกันแบบนี้! ในเวลำต่อมำ พวกเขำห่ำงจำกเมืองหลงฉีอีกเพียงหนึ่งวัน หยำงหยูว่ำนถอนหำยใจ “ใกล้จะถึงแล้ว…” เสี่ยวเฮยถำมว่ำ: “ในเมื่อเจ้ำไม่อยำกแต่งงำนมำกนัก ท ำไมเจ้ำ ไม่ยกเลิกล่ะ?” หยำงหยูว่ำนยิ้มอย่ำงบิดเบี้ยว และกล่ำวว่ำ: “พี่เฮย บำงสิ่งมันไม่ ง่ำยอย่ำงนั้น ถ้ำเรำมีพรสวรรค์เช่นท่ำน เรำก็ไม่ต้องมำไกลถึงขนำด นี้” เสียงของนำงยังไม่ทันจำงหำย เย่ชิวไป่และซือเฉิงก็ลืมตำขึ้น! พวกเขำลุกขึ้นในทันที! หยำงฉีและเหอหลินถำมพร้อมกัน: “เกิดอะไรขึ้น?” เย่ชิวไป่มองไปข้ำงหน้ำเขำ และกล่ำวเบำ ๆ : “เตรียมตัวให้พร้อม มีผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งก ำลังมำที่นี่ คงจะ… โอ้ มำถึงแล้ว”