เขาไปก่อน ระหว่างที่รอนายมานี้ไง”หลิวหยุนพูด
โจวเหวินมองหลิวหยุนไปซักพักแล้วถาม “ทำไมนายถึงสนใจเรื่องทีมสำรวจละ
“อะ แฮ่ม ก็แน่นอนซิ เพราะว่าฉัน เป็น คน ที่ ใส่ใจรุ่นน้องของฉันยังไงละ ฉันรู้ว่านายสนใจและใส่ใจเรื่องนี้มาก ฉันก็เลยไปสืบมาให้นายไง”หลิวหยุนพูด “แต่ถ้านายไม่เชื่อ เราหักหลังเขาเลยก็ได้นะ จับตาเฒ่านั้นไปทรมารเค้นความจริงอะไรของนายก็ได้”
“จะให้ฉันทรมารเขาเนี่ยนะ ฉันกลัวว่าเรา2คนเนี่ยละจะโดนกระทืบเอา”โจวเหวินพูดแล้วเม้มปาก
“เห้ย เอาหน่า หมอนั้นอาจจะดูมีฝีมือก็จริง แต่เขายังห่างไกลจากพวกเราเยอะ ฉันคนเดียวก็ล้มเขาได้สบายๆอยู่แล้ว”หลิวหยุนพูด
โจวเหวินไม่ค่อยอยากปิดบังอะไร เขาเลยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงสนใจเรื่องนี้นะ แต่หมอนั่นหนะ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะใช้เซี่ยหยูคุนจริงๆรึเปล่าด้วย ฉันคิดว่าฉันเหมือนคนอื่นมากกว่า”
“ใครละ”หลิวหยุนถามโจวเหวินด้วยสีหน้าจริงจัง
“ผู้วิเศษจิงเต้า (หรือชื่อจิงเต้าเซียน) โจวเหวินพูดออกมา3คำ
พอได้ยินคำนั้นหลิวหยุนก็สีหน้าเปลี่ยนทันทีแล้วพูดอย่างไม่เชื่อ “ใช่เหรอวะ จิงเต้าเซียนงั้นเหรอ”
“ยังไงก็เถอะ ฉันจะไม่เข้าไปในสุสานเด็ดขาด อยากทำอะไรก็ทำเลย”โจวเหวินพูดแล้วกำลังจะลาจาก แต่เขากับหลิวหยุนทันทีที่หันหน้าไปอีกทางแล้วสีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนทันที
พวกเขาพบกับชายแก่ที่พวกเขากำลังพูดถึง ไม่รู้ว่ามายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร แต่เขากำลังยืนยิ้มให้กั