แดงนั้นให้กับหลิวหยุน
“ลุงเองเองก็ค่อยนึกเสียใจเอานะ”หลิวหยุนพูดแล้วเดินจากไป
โจวเหวินเองก็ใส่ผ้าคลุมล่องหนแล้วเดินตามไป
หลิวหยุนนั้นไม่ได้เดินเข้าเมืองไปแต่เลี้ยวตรงมุมแล้วเดินเข้าป่าข้างๆไปแล้วนั่งลงหลังต้นไม้ใหญ่ หลังจากที่รอไปได้สักพัก ชายแก่ที่เคยจะขายดาบทองแดงก็เดินออกมา เหมือนกับหัวขโมยที่มารวมตัวกันหลังจากปล้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่เห็นชายแก่แล้วโจวเหวินก็เข้าใจทุกอย่างทันที ทั้ง2คนนั้นเป็นพวกกันตั้งแต่แรก และทำทุกอย่างนั้นก็เพื่อล่อให้ชายร่างใหญ่นั้นขายดาบให้พวกเขาในราคาที่ถูกแสนถูก
ชายร่างใหญ่นั้นเป็นนักล่าอิสระเดิมทีเขาเข้าไปในพื้นที่ต่างมิติเพื่อล่าของมาขาย ซึ่งปรกติเขาคงไม่ขายดาบนั้นแน่ๆ พวกนั้นอยากได้ดาบของชายคนนั้น การจะไปขอซื้อตรงๆคงโดนโก่งราคายับแน่นอน พวกเขาเลยรวมหัวกันทำแบบนี้เพื่อกดราคาลงมา
“ดาบทองแดงนั้นมันคือดาบอะไรกันแน่นะทำไมมันถึงคุ้มที่หลิวหยุนจะทำอะไรแบบนั้นได้นะ”โจวเหวินเริ่มสงสัยเลยเดินตามไป
“นี้ของจริงเหรอ”ชายแก่ถามหลิวหยุนทันทีที่มาถึง
“ใช่ นี้ละของจริง ถ้ามีดาบนี้เราก็สามารถเข้าไปในสุสานปฐมกษัตริย์ได้ซักที”หลิวหยุนพูด
“ไหนของดูหน่อยซิ”ชายแก่พูดอยากจะขอดู
หลิวหยุนชักมือกลับไม่ให้ชายแก่จับดาบ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เห็นต้องรีบเลยนี้ เราคุยกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันเป็นคนถือดาบ ฉันเป็นคนเปิดประตู หลังจากที่เรากลับกันแล้ว ของทุกอย่างแบ่งครึ่งกัน ไม่ต้
