เทพี
“ดูเหมือนว่าเราจะสามารถเข้าไปในหลุมได้เฉพาะตอนที่หายตัวด้วยแหะ เมื่อกี้ลงไปตรงๆตายทันทีเลย ครั้งที่แล้วฉันหายตัวเข้าไปดูเหมือนมันจะมองไม่เห็นฉัน ฉันเลยไม่ตายซินะ”โจวเหวินคิดในใจ
“ถ้าเกิดอยากจะบุกเข้าไปในนั้นจริงๆ มันยากมากๆเลยนะเนี่ย สัตว์อสูรที่มีอย่างน้อยต้องมีเบม่อน มีผ้าคลุมล่องหน มีสดับวานร แถมถ้าเกิดอยากจะรับมือกับผู้พิทักษ์ได้ ก็ต้องมีสัตว์อสูรที่สามารถคุมไฟได้อีก อย่างน้อยก็ต้องมีสัตว์อสูรระดับเร้นลับ4ตัวเลยนะเนี่ย คนธรรมดาที่ไหนจะไปหาสัตว์อสูรเยอะขนาดนี้ได้ แม้แต่ตระกูลฉางเองยังยากเลย”
“แต่ถึงอย่างนั้น การที่จะจัดการกับปัญหาของตระกูลฉางได้นั้นมันไม่น่าจะต้องฆ่าผู้พิทักษ์นะ ขอแค่ฆ่าหน้ากากวิญญาณมารกับมารแล้งได้ก็น่าจะพอแล้ว” โจวเหวินคิดอยู่ว่าจะช่วยฉางหยูฉีได้ยังไงนั้นเอง จู่ๆฉางหยูฉีก็โทรมา
“กลับมาเมื่อไรเนี่ย”โจวเหวินถาม
“พึ่งกลับมานี้เอง…”เสียงของเธอนั้นเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “โจวเหวิน ฉันขอโทษนะ แต่งานประมูลรอบนี้อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยละ”
“ไม่ใช่ว่าอสูรปฐพีมีไว้สำหรับประมูลอยู่แล้วเหรอ”โจวเหวินพอจะเข้าใจได้ว่าในสถานการณ์คับขันแบบนี้ ตระกูลฉางเองก็คงไม่มีอารมณ์มาจัดงานประมูลเหมือนกัน
“งานประมูลยังคงมีตามเดิม แต่จะจัดขึ้นล่วงหน้าด้วย แต่รอบนี้เงื่อนไขของงานประมูลไม่ใช่เงินอีกต่อไปแล้ว แต่ใครก็ตามที่สามารถแก้ไขปัญหาภายในสุสาน
