ค่าอาหาร
“ถ้างั้น หรือฉันควรจะคืนเธอให้นายดีละ”หลิวหยุนเริ่มหวั่นใจ
ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อในเรื่องพวกนี้หรอก แต่พอยิ่งคิดดูดีๆ หลิวหยุนก็รู้สึกได้ว่ามันคือเรื่องจริง
“ช่วงนี้ฉันยิ่งยุ่งๆอยู่ด้วย คงไม่มีเวลามาเลี้ยงเด็กหรอก ไม่งั้นรุ่นพี่เลี้ยงเด็กนั้นให้หน่อยซักวัน2วันรอฉันกลับลั่วหยางได้ไหมละ”
“เอาไปเลยเถอะ”หลิวหยุนพูด
“รุ่นพี่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันให้ค่าจ้างอยู่แล้วเอาเป็นไข่สัตว์อสูรระดับมหากาพย์วันละฟองเป็นไง ราคาแบบนี้เอาไปจ้างดาราสาวสวยมารับเลี้ยงได้เลยนะ คิดว่าไงละ”โจวเหวินพูด
หลิวหยุนตบโต๊ะทันที “นี้เห็นฉันเป็นอะไรวะ ฉันคือหลิวหยุน เป็นโจร เป็นคนที่จับเด็กของแกมาเป็นตัวประกันนะโว้ย แล้วจะมาให้ไข่สัตว์อสูรฉันวันละฟองอีกเหรอ ไม่เอาโว้ย ถึงจะเปลี่ยนเป็นไข่ระดับเร้นลับก็ไม่เอา คอยอยู่นี้แหล่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาหยาเอ๋อมาคืนให้เลย”
“โถ่วรุ่นพี่ แบบนั้นมันก็ไม่เหมาะนะ รุ่นพี่อุส่าห์หิ้วเธอมาตั้งหลายกิโล จู่ๆจะส่งกลับมาให้ฉันแบบนี้ ขาดทุนแย่เลย เก็บไว้กับตัวอีกซักหน่อยก็ได้นะ”โจวเหวินพูด
“เก็บไว้กับผีอะซิ เอาคืนไปเลยนะ”หลิวหยุนพูด
“จะคืนให้ฉันจริงๆใช่ไหม”โจวเหวินถาม
“เออซิ ฉันพูดคำไหนก็คำนั้นละ”หลิวหยุนกัดฟันพูด
“งั้นก็ได้ครับ แต่รุ่นพี่เอาหยาเอ๋อไปตั้งหลายวัน ป่านนี้เธอคงหิวและผอมไปละมั่ง รุ่นพี่คงต้องจ่ายค่าอาหารให้ฉันไปซื้อของอร่อยๆให้หยาเอ๋อกินแล้วละ”โจวเหวินยื่นมือออกมาหาหลิวหยุน
หลิวหยุน
