ของขวัญแห่งเอียรอส
หลิวหยุนลักพาตัวหยาเอ๋อออกมาจากลั่วหยาง แล้วขี่นกอินทรีตัวใหญ่บินเข้าไปปในป่า ตอนนี้ถึงแม้จะเป็นอันเทียนโจมาตามจับ มันก็สายเกินไปแล้ว
“เห้ย แม่สาวน้อย เธออยู่ในกำมือของฉันแล้ว เจ้าโจวเหวินนั่นคงไม่กล้ามาที่ภูเขาหลงหูหรอก”หลิวหยุนมองหยาเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆเขา
แต่เขาก็ต้องตกใจ ถ้าเป็นเด็กปรกติเจอแบบนี้ก็ต้องร้องไห้ออกมาแล้ว
แต่ใบหน้าของหยาเอ๋อกลับไร้อารมณ์ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าตาของเธอไม่ต่างอะไรจากก่อนหน้านี้เลย เธอแค่นั่งอยู่บนหลังอินทรีอย่างว่าง่าย ไม่กลัวความสูงแม้แต่นิดเดียว
“หรือว่ายัยเด็กนี้จะเพี้ยนไปแล้ววะ” หลิวหยุนคิดว่าหยาเอ๋อนั้นอาจจะพิการทางสมอง
เด็กปรกติไม่มีทางใจเย็นกับสถานการณ์แบบนี้ได้แน่นอน อย่าว่าแต่เด็กอายุขวบกว่าๆเลย ถึงจะเป็นเด็กอายุ11-12 เจอแบบนี้เข้าไปก็มีร้องเหมือนกัน
“เอามานี้เลย เอาสร้อยของฉันกลับมาได้แล้วเดี๋ยวฉันเปลี่ยนสร้อยใหม่ให้”พอหลิวหยุนเห็นว่าหยาเอ๋อนั้นเอ๋อๆ เขาเลยไม่มีอารมณ์จะมาพูดกับเธอมากนัก เขายื่นมือออกมาตั้งใจจะถอดสร้อยออกจากคอของหยาเอ๋อ
สร้อยนั้นไม่ใช่สร้อยธรรมดา มันเป็นสมบัติตกทอดมาจากตระกูลเคป ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ของจากต่างมิติ แต่ก่อนจะเกิดพายุมิติ สร้อยนี้เป็นสร้อยที่โด่งดังมาก
มันมีชื่อว่า “ของขวัญแห่งเอียรอส”ตั้งชื่อตามเทพเอียรอส บุตรแห่งแอเรสและอโพรไดต์ หรือในอีกนามนึงคือคิวปิด เทพแห่งความรัก ก่อนที่จะเก
