ยังไงก็ไม่มีทางมองด้วยสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์เเบบนี้เเน่ๆ
หยาเอ๋อนั้นเห็นชัดๆว่าไม่ได้กลัวเขาเลย เธอมองเเต่ก็เมินเขาไปเลย
“ไม่ชอบลูกกวาดเหรอ ไม่เป็นไร ฉันยังมีของให้ลองอีกเยอะเเยะเลย ลองดูมาว่าชอบไหม”หยุนหนิวเปิดกระเป๋าของเขาเเล้วหยิบเอาตุ๊กตาผ้ามีเสียงกรุ๊งกริ้งเเละกระดิ่ง พร้อมกับของเล่นอย่างอื่นออกมาวางบนโต๊ะ
“ดูซิว่าน่าสนุกขนาดไหน อะนี้ของเธอนะ”หยุนหนิวสั่นของเล่นล่อตรงหน้าของเธอ
เเต่หยาเอ๋อยังคงมองเขาอยู่เเบบนั้นเเล้วไม่ยื่นมือออกมา
“หรือว่าเด็กคนนี้ หูหนวกกันนะ”หลิวหยุนเริ่มถาม
“หูหนวกบ้าอะไรกันละ เธอยังเด็กอยู่เลยนะ เธอเเค่ยังพูดไม่ได้เฉยๆเถอะ จะว่าก็ว่าเถอะ ทำไมนายถึงเอาของเล่นเด็กเยอะเเยะพวกนี้พกใส่กระเป๋ามามหาลัยด้วยวะเนี่ย ไปเอามาจากไหนกันเนี่ย”ที๋เฉียงตงพูด
“ตอนเเรกผมคิดว่าจะซื้อมาเล่นกับหลานของผมหน่ะครับ เเต่ดูเหมือนจะล่อความสนใจอะไรเด็กคนนี้ไม่ได้้เลย”หยุนหนิวพูดเเบบหงุดหงิดนิดหน่อย
“เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ยรู้จักซื้อของเล่นไปฝากหลานซะด้วย”ที๋เฉียงตงพูด
“ผมไม่รู้นี้ครับว่าจะซื้ออะไร ผมเลยซื้อมันซะทั้งหมดเลย เเต่มันก็ยังไม่ได้ผลเลย”ตอนที่เขาพูดนั้นเอง เขาก็ยื่นของเล่นเเล้วยื่นให้หยาเอ๋อทีละอัน “ชอบอันนี้ไหม ชอบอันนี้เปล่า”
หยุนหนิวลองเเล้วลองอีกทีละอัน เเต่ก็ไม่มีอันไหนได้ผลเลย
เเต่จู่ๆ ตอนที่หยุนหนิวกำลังจะหมดหวังนั้นเอง หยาเอ๋อจู่ๆก็ชี้ไปที่กระเป๋าของหยุนหนิว
หยุนหนิวพ
