อสูรปฐพี
ในระหว่างทางกลับนั้นเอง โจวเหวินได้พาหยาเอ๋อไปเดินเล่นบนถนนเมืองลั่วหยาง เขารู้สึกได้ชัดเจนมากๆว่าลั่วหยางนั้น ดูจะซบเซาลงจากเมื่อครั้งแรกที่เขามาที่ลั่วหยางมากๆ
ชีวิตมันยากลำบากมากขึ้น แถมยังมีสิ่งมีชีวิตหลุดจองจำออกมาอีก ในช่วงเวลาที่มีปัญหาแบบนี้ มันเป็นเรื่องยากที่จะมีบ้านที่มั่นคง ยากเข้าไปใหญ่เลยถ้าหากต้องเลี้ยงเด็กซักคน คนส่วนมากจึงเลือกที่จะไม่มีลูกกัน
ถึงแม้ว่ารัฐบาลกลางจะสนับสนุนให้คนมีลูกกันเต็มที่ แต่อัตราการเกิดใหม่ของเด็กแต่ละปีนั้นต่ำลงทุกๆปี
หยาเอ๋อนั้นมองไปรอบๆตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น ทุกๆอย่างบนโลกนี้มันใหม่สำหรับเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่เด็กจริงๆ แต่ในใจเธอนั้นเธอเด็กกว่าเด็กบางคนซะอีก
เพราะยังไงเธอเองก็โดนกักขังอยู่ในร่างกุมารีมานานมากๆ ยกเว้นแต่เรื่องที่ให้เธอไปสู้ เสี่ยวเทียนฟางก็แทบไม่เอาเธอออกไปไหนเลย
โจวเหวินเลยคิดว่าไหนๆก็ออกมาวันนี้กันแล้ว เขาน่าจะออกมาผ่อนคลายแล้วพาหยาเอ๋อมาเดินเล่นซื้อของอะไรกันซักหน่อยบ้าง ให้เธอได้ลองใช้ชีวิตสนุกๆแบบคนปรกติดูบ้าง ถึงแม้ว่าหยาเอ๋อจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แค่มองก็รู้ได้เลยว่าเธอมีความสุขขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้ามีเวลาในอนาคตฉันหาเวลาพาเธอมาเดินเล่นอีกดีกว่า”โจวเหวินพูดกับตัวเอง เขารู้สึกว่าเขาต้องดูแลหยาเอ๋อก็จริง แต่เขาไม่เคยรู้สึกตัวเองเลยว่า ถ้าไม่มีหยาเอ๋อ โจวเหวินจะกลายเป็นคนที่เคยชินกับการใช้ชีวิตอยู่คนเดีย
