ข้ารอเจ้าอยู่
“จะไปลองดูดีไหมนะ รหัสลับนั้นจะสามารถเปิดตู้ได้จริงๆงั้นเหรอ”โจวเหวินอดคิดไมได้
ถ้าเป็นเมื่อก่อนละก็ โจวเหวินคงไม่มีทางได้เข้าใกล้กล่องโลหะนั้นแน่ๆ แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว เพราะว่าเขามีผ้าคลุมล่องหนอยู่ในมือ ทำให้เขาสามารถหลบหลีกกล้องและคนในร้านได้อย่างง่ายดาย
โจวเหวินนั้นก็รอบคอบมากพอ ตอนที่เขาไปเห็นกล่องนั้นครั้งล่าสุด เขารู้สึกได้ว่าฉินซือหยวนทำตัวแปลกๆ เขาเลยแสดงตัวไม่ให้ฉินซือหยวนรู้ว่าเขาเองก็สนใจกล่องนั้นอยู่เหมือนกัน
และสุดท้าย อันหลานหยางก็ไม่ได้เอาหยาเอ๋อไปด้วย แล้วก็กลับไปแบบแอบๆฉุน
โจวเหวินคิดแล้วคิดอีกก่อนจะตัดสินใจไปลองดูที่ร้านของฉินซือหยวน ตอนนี้การสืบของอันหลานหยางไปจนถึงทางตันแล้วโจวเหวินคาดการณ์ว่าคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ค่อยได้เท่าไร บางทีกล่องโลหะนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้โจวเหวินรู้เรื่องราวทุกอย่างมากกว่านี้ก็ได้
หลังจากที่จัดการเก็บของและให้อาหารสัตว์เลี้ยงของเขาแล้ว โจวเหวินก็เริ่มรู้สึกได้ว่าตอนนี้ธิดาปีศาจก็กำลังจะพัฒนาร่างอีกครั้งหลังจากกินผลไม้แห่งความเยาว์วัยไป
“รอบนี้น่าจะขึ้นไปถึงระดับมหากาพย์แล้วซินะ”โจวเหวินดีใจมาก ที่ธิดาปีศาจจะก้าวไปอีกขั้น เข้าใกล้ระดับเร้นลับขึ้นไปทุกที
แต่พอมองดูผลไม้แห่งความเยาว์วัยที่มีแล้ว เขาก็รู้สึกว่าผลไม้แห่งความเยาว์วัยนั้นเหมือนกับว่าจะมีไม่พอที่จะให้ธิดาปีศาจได้พัฒนาร่างอีกรอบ
“โชคดีนะเนี่ยที่เก็บ
