กจะทำอะไรต่อในอนาคต หรืออยากไปไหนไรเงี่ย”โจวเหวินกลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจเลยอธิบายเพิ่ม
เด็กสาวคนนั้นยังคงมองโดยที่ไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าเข้าใจด้วยรึเปล่า
“อา….เธอมีชื่อไหม”โจวเหวินอยากจะเรียกเธอ แต่เขาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย จะให้เรียกว่ากุมารีแมลงเหมือนกับที่เสี่ยวเทียนฟางเรียกก็แปลกๆ เธอเองก็คงจะไม่ชอบเหมือนกันด้วย
รอบนี้เด็กสาวมองโจวเหวินแล้วส่ายหัว
“ไม่มีชื่องั้นเหรอ”โจวเหวินถาม
เด็กสาวพยักหน้า โจวเหวินคิดซักพักก่อนจะพูด “ถ้างั้นให้ฉันตั้งชื่อให้ไหม”
เด็กสาวพยักหน้า เป็นการบอกให้รู้ว่าเธอเข้าใจที่เขาพูด และไอคิวของเธอไม่ได้น้อยลงไปเลย แต่แค่ไม่รู้ทำไมเธอถึงยังพูดไม่ได้เท่านั้นเอง
โจวเหวินคิดซักพักใหญ่ๆก่อนจะมองเด็กสาวแล้วถาม “เอาชื่อนี้เป็นไงละ เสี่ยวลี่”
เด็กสาวไร้สีหน้าท่าทางเธอแค่หันหน้าไปข้างๆเล็กน้อย
“ไม่เอาหรอ งั้นเสี่ยวหนาละ”โจวเหวินคิดแล้วถามอีก
เด็กสาวทำแบบเดิมเหมือนกับว่าไม่ได้ยินที่โจวเหวินพูด ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วชี้นิ้วไปที่หน้าอกบนของโจวเหวิน
โจวเหวินก้มลงไปมองแล้วพบว่าตรงจุดนั้นมันมีแค่เสื้อเท่านั้น ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย ไม่มีลวดลายหรือคำอะไร
“เดี๋ยวนะ เธอกำลังจะหมายถึงนี้เหรอ”โจวเหวินหยิบเอาสร้อยงาขึ้นมา
มันเป็นสร้อยที่หวังหมิงหยวนแกะสลักขึ้นมาให้ ว่ากันว่ามันถูกแกะสลักขึ้นมาจากเขี้ยวของมังกรขาวแห่งถ้ำหลงจิง ส่วนที่มานั้น พี่หลิวหยุนบอกมาว่าเขาขโ
