ข่าวการสูญเสียแขนซ้ายของ สิงหะ ผู้นำตระกูลสิงหราช และความพินาศของทีมล่าสังหารระดับ B กลายเป็นคลื่นยักษ์ที่ซัดถล่มความสงบสุขของเมืองคารุ ทันทีที่สิงหะกลับถึงเมืองในสภาพเลือดโชก เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเป็นอันดับแรก แต่กลับพุ่งตรงไปยังคฤหาสน์เจ้าเมืองด้วยโทสะที่ไม่อาจยับยั้ง
“ไอ้ลูกเขยหน้าโง่! แกนั่งเสวยสุขอยู่ในนี้ ในขณะที่หลานชายแกถูกไอ้ขยะนั่นจับตัวไป และฉันต้องเสียแขนไปข้างหนึ่งเพราะกับดักสารเลวของมัน!” สิงหะคำรามลั่นโถงกลาง
‘ศิลา’ เจ้าเมืองคารุ ผู้มีศักดิ์เป็นลูกเขยของสิงหะ ถึงกับหน้าถอดสี แม้เขาจะมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองระดับ 3 แห่งนี้ แต่ความจริงที่ว่าฐานอำนาจส่วนใหญ่ของเขาถูกค้ำจุนโดยตระกูลสิงหราช และเกรงใจสิงหะในฐานะพ่อตา ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธข้อเรียกร้องใดๆ ได้
“คุณพ่อ… ใจเย็นก่อนครับ มันเป็นไปได้ยังไงที่เด็กระดับ F จะทำแบบนั้นกับระดับ A ได้?” ศิลาถามด้วยความสับสน
“มันใช้เล่ห์เหลี่ยม! มันวางกับดักด้วยสารเคมีกลายพันธุ์และใช้ภูมิประเทศของป่าที่มันแอบซ่อนตัวมานานหลอกล่อพวกเรา!” สิงหะโกหกคำโต เขาไม่มีวันยอมรับว่าพ่ายแพ้ให้กับสัตว์อสูรอัญเชิญของเด็กหนุ่ม “มันคืออาชญากรที่เหี้ยมเกรียมที่สุดเท่าที่เมืองเราเคยมีมา แกต้องประกาศภารกิจ ‘ล่าสังหารระดับเมือง
