กาศ เขาไม่ได้มาแค่ร่างเสมือนอีกต่อไป แต่มาด้วยร่างกายเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้น
“ไอ้ชั้นต่ำ! แกเอาลูกชายข้าไปไว้ที่ไหน!” สิงหะคำรามจนหมอกลวงตากระเจิงหายไปหมดสิ้น
เรนยืนอยู่บนหน้าผา เบื้องหลังคือป่าลึก เบื้องหน้าคือยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเมือง เขายกแขนซ้ายขึ้น เถาวัลย์สีเขียวเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต “ลูกชายนายอยู่ในที่ที่นายไม่มีวันหาเจอ… และถ้าอยากได้คืน นายต้องแลกด้วยทุกอย่างที่นายมี!”
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ตัวตนมิติที่ 5 ถึงกับเปลี่ยนท่าจากนอนมาเป็นนั่งขอบบัลลังก์ แววตาสีฟ้าครามส่องประกายด้วยความปีติขีดสุด
“ธาตุพฤกษาที่เชื่อมต่อกับมิติ! ช่างเป็นไพ่ตายที่งดงาม!” เขากล่าวพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “สิงหะเอ๋ย… เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังตามล่าหนูตัวหนึ่ง แต่เจ้าไม่รู้เลยว่าเจ้ากำลังเดินเข้าสู่ปากของ ‘ป่าปีศาจ’ ที่พระเจ้าเป็นคนสร้างขึ้น!”
เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ส่งกระแสมานาลงไปกระตุ้นรากไม้ทั่วทั้งหุบเขาให้เชื่อฟังคำสั่งของเรน
“จงเริ่มบทเรียนแรกของการเป็นจอมทัพอสูรได้แล้วเรน! แสดงให้ระดับ A เห็นหน่อยว่า… พลังของธาตุที่สาม เมื่อผสานกับชัยภูมิของป่า มันน่ากลัวขนาดไหน!”…