ในขณะที่สิงห์นอนจมกองเลือดและกรีดร้องอย่างสิ้นหวังด้วยความทรมาน เรนก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างช้าๆ หอกสายฟ้าในมือเตรียมจะปลิดชีพคนตรงหน้า ทว่า… วินาทีที่คมอาวุธกำลังจะถึงคอหอย เครื่องรางหยกสีแดงเข้ม ที่ห้อยอยู่ที่คอของสิงห์พลันเปล่งแสงสีเลือดและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!
เพล้ง!
คลื่นพลังมหาศาลผลักร่างของเรนและสัตว์อสูรทั้งสองให้ถอยกรูออกไป แสงสีแดงนั้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นสัญลักษณ์รูปหัวสิงห์คำรามที่มองเห็นได้ไกลนับสิบกิโลเมตร พร้อมกับส่งคลื่นความถี่กลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลสิงหราชในเมืองคารุโดยตรง
[แจ้งเตือนจาก AI: ตรวจพบระบบสื่อสารควอนตัมโบราณ – ตำแหน่งของโฮสต์ถูกระบุโดย ‘ตระกูลสิงหราช’ แล้ว] [คำเตือน: ตรวจพบไอเทม ‘วิญญาณสถิต’ ในเครื่องรางที่แตกออก ร่างเสมือนระดับ A กำลังจะปรากฏตัว!]
“ฮ่าๆๆ … ไอ้เรน… แกตายแน่!” สิงห์กระอักเลือดพร้อมกับหัวเราะอย่างคุ้มคลั่ง “พ่อฉัน… พ่อฉันมาแล้ว!”
หมอกควันสีแดงข้นคลั่กก่อตัวเป็นร่างเงาสูงใหญ่ของ ‘สิงหะ’ ผู้นำตระกูลระดับ A ที่น่าเกรงขาม ร่างจำลองนี้แม้จะมีพลังเพียง 10% ของร่างจริง แต่มันก็เพียงพอที่จะสะกดข่มทุกสิ่งในป่านี้
“ใครบังอาจแตะต้องสายเลือดของข้า!” เสียงร่างจำลองดังกัมปนาทจนต้นไม้รอบข้างแตกกระจาย
การปะทะที่เหนือคาดหมาย
เรนกัดฟันแน่น เขารู้ดีว