จน
“สะใจจริงๆ! สะใจที่สุด!” เขาหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “ดูสิ… ไอ้คนที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า ตอนนี้กลับหมอบกราบขอชีวิตเหมือนหมาตัวหนึ่ง”
เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้งเพื่อสร้าง ‘โดมเก็บเสียง’ ครอบพื้นที่บริเวณนั้นไว้
“จงใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เต็มที่เรน… ไม่ต้องรีบฆ่ามัน ข้าอยากให้เจ้าค่อยๆ ดึงความภูมิใจของมันออกมาทีละชิ้น เหมือนที่มันเคยทำกับเจ้า!”
แววตาสีฟ้าครามส่องประกายอำมหิต “ละครเรื่องนี้เริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว… และข้าจะไม่ยอมให้ใครในเมืองคารุมาขัดจังหวะการล้างแค้นที่แสนงดงามนี้เด็ดขาด!”…
