มแนวสันหลัง ความสิ้นหวังในใจเริ่มมอดดับไป แทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความทะเยอทะยาน
“ถ้าฉันรวบรวมหญ้าเขี้ยวอัสนีได้… แกจะเปลี่ยนไปมากกว่านี้ใช่ไหม?” เรนลูบหัวมันเบาๆ กิ้งก่าตัวน้อยครางรับในลำคอราวกับจะบอกว่ามันพร้อมจะสู้ไปกับเขา
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์โน้มตัวลงมาจนเกือบจะแตะผิวโลกในภาพจำลอง แววตาสีฟ้าครามส่องประกายด้วยความสนุกขีดสุด เขาเห็นเจ้าหน้าที่เมืองคารุที่กำลังนั่งกินไวน์หรูหรา โดยไม่รู้เลยว่า “ขยะ” ที่พวกเขาทิ้งไป กำลังเริ่มเปลี่ยนร่างเป็น “มหาภัยพิบัติ” ที่พวกเขารับมือไม่ได้
“มังกรอัสนีบาตบรรพกาลงั้นเหรอ? ช่างเป็นตัวเลือกที่ร้ายกาจ!” เขาหัวเราะร่า “จงรีบเติบโตขึ้นเรน… ข้าอยากเห็นวันที่เจ้าขี่มังกรกลับไปเหยียบยอดโดมของไอ้พวกอาจารย์ใหญ่หน้าโง่นั่นจะแย่แล้ว!”
เขาสะบัดนิ้วเบาๆ เพื่อ ‘กระตุ้น’ สัตว์อสูรระดับ Boss ในพื้นที่ใกล้เคียงให้เริ่มเคลื่อนไหว
“บททดสอบที่แท้จริงกำลังจะมาถึง… เจ้าจะคู่ควรกับของขวัญของข้าหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคืนนี้แหละ!”…