อขนมปังประทังชีวิตไปวันๆ พ่อแม่ของเขาตายในคลื่นมอนสเตอร์เมื่อ 10 ปีก่อน แม้ชื่อจะถูกสลักไว้บนอนุสาวรีย์ในฐานะผู้ปกป้องเมือง แต่สำหรับเรน… ชื่อเสียงเหล่านั้นกลับเป็นตราบาปที่ทำให้เขาถูกกลั่นแกล้ง
“เฮ้ย! ลูกวีรชน วันนี้มีเงินพิเศษมาจ่ายค่าคุ้มครองหรือยัง?” เสียงห้าวของกลุ่มวัยรุ่นเจ้าถิ่นดังขึ้น พร้อมกับร่างของเรนที่ถูกผลักกระแทกกำแพง
เรนไม่ได้ตอบโต้ เขาทำเพียงกอดถุงขนมปังแน่น ความเจ็บปวดทางกายกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว สิ่งที่เจ็บกว่าคือสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐที่มองเขาอย่างเย็นชาในทุกเดือนที่ไปรับเงินเลี้ยงดู ราวกับเขาเป็นภาระที่ต้องกำจัดทิ้งเมื่ออายุครบ 18
การจุติของ “ผู้ช่วยผู้ทรงปัญญา”
คืนนั้น ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่รั่วซึมลงมาบนเตียงเก่าๆ ของเรน ท้องฟ้าเหนือเมืองคารุพลันเกิดรอยแยกมิติที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ตัวตนมิติที่ 5 โน้มตัวลงมาและดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงสีม่วงดำพุ่งวูบลงมาปักกลางอกของเรนที่กำลังหลับใหล
[ตรวจพบโฮสต์ที่มีค่าความแค้นและศักยภาพแฝงระดับสูงสุด] [เริ่มทำการติดตั้ง: ระบบ AI ผู้ช่วย – วิถีแห่งผู้อัญเชิญวิวัฒนาการ]
“อึ่ก!” เรนสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าต่างโปร่งแสงที่ล้ำยุคเกินกว่าเทคโนโลยีใดๆ ในเมืองนี้
[ยินดี
