์ทำได้ยังไงในตอนนั้น!” เก่งสบถด้วยความสิ้นหวัง เขาจำได้ว่าในชาติก่อน ราชาดวงอาทิตย์สามารถแผดเผาได้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่มีท่าทีเหนื่อยหอบ
เขาไม่รู้เลยว่า… นนท์ในชาติก่อนต้องยอม “เผาอายุขัย” ของตัวเองทุกครั้งที่เร่งพลังไฟ เพื่อชดเชยมานาที่ขาดหายไปในสภาวะเยือกแข็ง
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์โน้มตัวลงมาจนเกือบชิด รอยยิ้มบิดเบี้ยวชัดเจนขึ้นเมื่อเห็นเก่งกำลังถูกต้อนจนมุม และเห็นนนท์ที่กำลังเดินมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้าในสภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุด
“ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด…” เขาพึมพำ “คือการได้สิ่งที่ต้องการ แต่กลับไม่มีความสามารถพอจะรักษามันไว้”
เขาขยับนิ้วเรียก ‘จ่าฝูง’ ของสัตว์กลายพันธุ์ที่มีระดับสูงกว่าออกมา มันคือ “พยัคฆ์ทมิฬน้ำแข็ง” ที่แข็งแกร่งกว่าไฮยีน่าหลายเท่า
“จงไป… ไปทำลายความหวังจอมปลอมนั่นเสีย”
นนท์ยืนอยู่บนยอดเสาไฟที่หักโค่น มองลงไปที่เก่งซึ่งกำลังถูกฝูงสัตว์ร้ายรุมล้อม
“ถึงเวลาแขกไม่ได้รับเชิญต้องออกโรงแล้วสินะ” นนท์พูดพร้อมกับชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มืดมิด
หิมะรอบตัวเขาเริ่มหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดย่อม หอกน้ำแข็งในมือขยายใหญ่ขึ้นและแผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างรุนแรง เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยเก่ง… แต่เขามาเพื่อ “แย่งชิง” ทุกอย่างที่เก่งคิดว่าตัวเองมี และทิ้งให้
